( 11 - 12 )
أَ رَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى
چه گويى اگر اين بازدارنده مكذّب قرآن بود ، و روى گردانيده از ايمان بود ، أمرو را اين ولايت و امكان بود ؟ ( 13 )
أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى
أ نمىداند ، كه خداى عزّ و جلّ مىبيند . ( 14 )
كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ
حقا كه اگر بازنايستاد از اين كار ،
لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَةِ ناصِيَةٍ كاذِبَةٍ خاطِئَةٍ
هرآينه فرماييم گرفتن و كشيدن بجهء « 1 » اين دروغ گوى خطاكار . ( 16 - 15 )
فَلْيَدْعُ نادِيَهُ
بخواند « 2 » اهل مجلس خويش را . ( 17 )
سَنَدْعُ الزَّبانِيَةَ
هرآينه ما بخوانيم خازنان محبس « 3 » خويش را . ( 18 )
كَلَّا
نه چنان است ، كه ورا گمان است ؛
لا تُطِعْهُ
مدارش طاعت ،
وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ
و سجده آر و نزديك شو به رحمت . ( 19 )
هامش
( 1 ) - ضبط اصلى چنين است - ن و ت : ببجه .
( 2 ) - ن : بخوان ت : بخواندا .
( 3 ) - اصل :
مجلس ، كه از « ن » اصلاح شد و ت نيز « مجلس » است .