و مىپروردش « 1 » به انواع نعمت ،
فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ
[ مى ] گويد پروردگار من مرا گرامى كرد چه بودم اهل اين « 2 » كرامت . ( 15 )
وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ
و امّا چون آزموده مىكندش « 3 » به محنت ،
فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ
و تنگ مىكند بر وى روزى و معيشت ،
فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ
مىگويد پروردگار من مرا خوار كرد بدين بليّت . ( 16 )
كَلَّا
نه آنست كرامت ، و نه اين است اهانت ، كرامت در طاعت است و اهانت در معصيت ؛
بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ
بلك « 4 » خوار بدين شويت ، كه يتيمان « 5 » را گرامى نمىداريت . ( 17 )
وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ
و بر طعام دادن درويش يكديگر را حريص نمىكنيت . ( 18 )
وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلًا لَمًّا
و ميراث يتيم را همه مىخوريت . ( 19 )
وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا
و مال را نيك دوست مىداريت ،
كَلَّا
نه چنين مى بايد كه مىكنيت ؛
إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا
چون زمين پاره پاره كرده شود ،
وَ جاءَ رَبُّكَ
و عذاب خداى تو برسد ؛
وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا
و فرشتگان آسمان فرودآيند ، و صفصف بايستند . ( 20 - 21 - 22 )
وَ جِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ
و دوزخ آن روز آورده شود ،
يَوْمَئِذٍ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ
آن روز آدمى پند گيرد
وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى
و از پند گرفتن آن روز چه منفعت بود . ( 23 )
يَقُولُ يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي
گويد اى كاشكى پيش فرستادمى نيكى را « 6 » ، از بهر اين
هامش
( 1 ) - ن : مىپروردش ورا .
( 2 ) - ن : « اين » ندارد .
( 3 ) - ن : مىكند ورا .
( 4 ) - ن : بلكه .
( 5 ) - ن : يتيم .
( 6 ) - ن : « نيكى را » ندارد .