يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً
روان مىكنندش هر كجا مىخواهند . ( 6 )
يُوفُونَ بِالنَّذْرِ
آنها كه وفا مىكردند همه نذرها ،
وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً
و مىترسند از روزى كه باشد سختيها و دشواريهاى وى به همه جايها . ( 7 )
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً
و طعام مىدهند بر دوستى وى بىتقصير ، به درويش و يتيم و اسير . ( 8 )
إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً
و مىگويند شما را اين طعام « 1 » از بهر رضاى خداى عزّ و جلّ مىدهيم ، و از شما جزاء شكر « 2 » وى نمىخواهيم . ( 9 )
إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً
ما ترسيم « 3 » از خداى خويش در روز قيامت با كراهيّت است و با شدت ،
فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ
نگاهداشتشان خداى عزّ و جلّ از رنج آن روز با هيبت ؛
وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً
و بداد « 4 » رويهاشان را تازگى و تابانى ، و [ د ] لها [ ءشا ] ن را خوشى و شادمانى . ( 10 - 11 )
وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً
و جزا دادشان بدان صبر كه كردند بهشتباشيدنى ، و حرير پوشيدنى . ( 12 )
مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ
تكيهكنندگان در بوستانهاى پيراسته « 5 » ، بر تختهاى آراسته ؛
لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً
نبينند در وى آفتاب تفساننده ، و نه زمهرير فسراننده .
( 13 )
وَ دانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلالُها
و نزديك باشد « 6 » بر ايشان ، سايههاى آن درختان ؛
وَ ذُلِّلَتْ قُطُوفُها تَذْلِيلًا
و آسان كرده شده « 7 » گرفتن غوشههاى وى ، و چيدن ميوههاى وى . ( 14 )
هامش
( 1 ) - ن : كه شما را اين طعام شما را .
( 2 ) - ن : جزا و شكر .
( 3 ) - ن : ما مىترسيم .
( 4 ) - ن و ت : و داد .
( 5 ) - اصل : پيراسه .
( 6 ) - ن : « باشد » ندارد .
( 7 ) - ن : كرده باشد .