إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ
پروردگار تو داناتر است بدانها كه از راه وى تافتگانند ، و به « 1 » آنها كه راه راستيافتگانند . ( 7 )
فَلا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ
طاعت مدار دروغگوى دارندگان را . ( 8 )
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ
خواستند كه نرمى كنى « 2 » و موافقت كنى ايشان را ، تا ايشان نرمى كنند و متابعت كنند مؤمنان را . ( 9 )
وَ لا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَهِينٍ
و طاعت مدار [ مر ] هر سوگندخوار خوار را . ( 10 )
هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ
آن عيبجوى عيبگوى زمودهگر نابكار را . ( 11 )
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ
آن ز كور نان كور از حد درگذرندهء بزهكار را . ( 12 )
عُتُلٍّ
آن درشت دل درشت زفان « 3 » كلان شكم بسيار خوار را ،
بَعْدَ ذلِكَ زَنِيمٍ
با اين همه حرامزادهء مستحقّ هر « 4 » عيب و عار را . ( 13 )
أَنْ كانَ ذا مالٍ وَ بَنِينَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ
بدانك با مال و پسران است ،
چون آيات ما بر وى خوانده مىشود مىگويد اين افسانهء پيشينيان است . ( 14 - 15 )
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ
هرآينه داغ نهيمش بر بينى ، و وليد بن المغيره بود اين جافى جانى . ( 16 )
إِنَّا بَلَوْناهُمْ كَما بَلَوْنا أَصْحابَ الْجَنَّةِ
ما آزموده گردانيديم به امر و نهى اين مشركان را ، چنانك آزموده گردانيده بوديم خداوندان بوستان را ؛ و اين به يمن بود در ديه صروان « 5 » ، و آن « 6 » از پدر پارساى جوانمرد ميراث بود « 7 » به فرزندان ؛
إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ
چون سوگند ياد كردند كه ميوههاى وى باز كنند بامداد پگاه ،
وَ لا يَسْتَثْنُونَ
و
هامش
( 1 ) - ن : « به » ندارد .
( 2 ) - ن : « كنى » ندارد .
( 3 ) - ن و ت : زبان .
( 4 ) - ن : مر هر .
( 5 ) - ن و ت : ضروان .
( 6 ) - ن : « آن » ندارد .
( 7 ) - ن و ت : ميراث مانده .