إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ
آنها كه بترسند به غيب از پروردگار خويش ، ايشان راست آمرزش و ثواب بزرگوار [ خويش ] . ( 12 )
وَ أَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
نهان داريت گفتار خويش يا آشكارا كنيت ، چه وى داناست بدان رازها كه در دل مىداريت . ( 13 )
أَ لا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ
ا نداند مخلوق خويش را خالق ،
وَ هُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ
و وى بينا به همه دقايق ، و دانا به همه حقايق . ( 14 )
هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا
وى آن خداى است كه گردانيد زمين را منقاد شما ،
فَامْشُوا فِي مَناكِبِها
مىرويت در اطراف و اكناف وى بر هر نشيب و بالا ؛
وَ كُلُوا مِنْ رِزْقِهِ
و [ از ] روزى خداى عزّ و جلّ مىخوريت ،
وَ إِلَيْهِ النُّشُورُ
و به جزاى وى بازگرديت ، چون [ باز ] زنده گردانيده شويت . ( 15 )
أَ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّماءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْضَ فَإِذا هِيَ تَمُورُ
ا ايمن شديت از آفريدگار آسمان ، كه به زمين فروبردتان ، و زمين مىشود جنبان و گردان . ( 16 )
أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّماءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِباً
يا ايمن شديت « 1 » از آفريدگار آسمان ، كه فرستد بر شما باد و ابر سنگباران ،
فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ
هرآينه بدانيت كه چگونه بود عاقبت ترسانيدن من ، و عقوبت رسانيدن من . ( 17 )
وَ لَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
و تكذيب كردند آنها كه بودند پيش از ايشان ، « 2 »
فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ
چگونه بود گردانيدن من حال ايشان را به عقوبتهاى الوان . ( 18 )
أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صافَّاتٍ
ا نمىبينند مرغان را ز بر سرهاى ايشان پرها باز كرده به پريدن ،
وَ يَقْبِضْنَ
و گاهگاه گرد كنند پرها را در ناويدن ،
ما يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمنُ
نمىداردشان در هوا مگر پادشا ،
إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ
وى است
هامش
( 1 ) - ن : « شديت » ندارد .
( 2 ) - در اصل : اين عبارت در سطر بعد مكرر آمده است .