62 - سورة الجمعة
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
بر پاكى خداى عز و جل دليل مىدهد هر چه در آسمانهاست و هر چه در زمينها ،
الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
پادشاى « 1 » پاك عزيز حكيم است آفريدگار اينها . ( 1 )
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ
وى آن خداى است كه فرستاد در ميان امّيان « 2 » ، يعنى عرب نانويسندگان ناخوانندگان ، پيامبرى « 3 » از ايشان ؛
يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ
كه بر ايشان آيات كتاب وى مىخواند ،
وَ يُزَكِّيهِمْ
و از آلايش كفرشان پاك مىكند ،
وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ
و ايشان را كتاب و معانى كتاب مىآموزد ؛
وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ
و نبودند « 4 » پيش از آمدن مصطفى ، مگر « 5 » در گمراهى پيدا . ( 2 )
وَ آخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ
و در ميان ديگرانى كه هنوز نرسيدهاند « 6 » به ايشان ، يعنى آنها كه آيند از عرب از بعد اينان ، و گويند يعنى عجميان ؛
وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
و وى است عزيز حكيم ،
ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
هامش
( 1 ) - ن : پادشاه .
( 2 ) - اصل : آدميان .
( 3 ) - ن : پيغامبرى .
( 4 ) - ن و ت : بودند .
( 5 ) - ن و ت : « مگر » ندارد .
( 6 ) - ن و ت : در نرسيدهاند .