كَمَثَلِ الشَّيْطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اكْفُرْ
و چون مثل شيطان چون گفت مر آن مرد را ، كه كافر شو « 1 » يعنى برصيصا « 2 » را ؛ كه چهارصد سال عبادت كرده بود در صومعه و به زنا افتاد ، و بر « 3 » دارش كردند و ابليس گفت رهانمت « 4 » اگر به يارى مرا سجده و آورد ، بدانكه « 5 » بر سر دار اشارتى كرد .
فَلَمَّا كَفَرَ قالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْكَ
چون كفر آورد ابليس گفت من بيزارم از تو به دو جهان ،
إِنِّي أَخافُ اللَّهَ رَبَّ الْعالَمِينَ
چه من مىترسم از خداى كه وى است پروردگار عالميان . ( 16 )
فَكانَ عاقِبَتَهُما أَنَّهُما فِي النَّارِ خالِدَيْنِ فِيها وَ ذلِكَ جَزاءُ الظَّالِمِينَ
و شد عاقبت هر دو بردن به دوزخ سوزان و جاودان ، ايشان ماندند در آن ، و اينست جزاى ظالمان . ( 17 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ
اى مؤمنان بترسيت از خداى تعالى ،
وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ
و بنگردا هر تنى كه چه پيش فرستاده است از بهر فردا ؛
وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ
و از خداى بترسيت ، چه خداى عز و جل داناست بدانچه « 6 » مىكنيت . ( 18 )
وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ
و مباشيت همچون آنها كه به فرامشتان ماندند فرمان خداى را عز و جل به طغيان ؛
فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ
پس فراموش گردانيد خداى عز و جل برايشان تنهاى ايشان ، يعنى غافل كردشان تا نكوشيدند در خلاص تن و جان .
أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ
آنهااند بيرون « 7 » آيندگان از فرمان . ( 19 )
لا يَسْتَوِي أَصْحابُ النَّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ
برابر نيايند د [ و ] زخيان و بهشتيان ،
أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ
بهشتياناند رستگاران . ( 20 )
هامش
( 1 ) - اصل : شد .
( 2 ) - ن و ت : برصيصا .
( 3 ) - ن : و به .
( 4 ) - ن : برهانمت .
( 5 ) - ن : بدانك
( 6 ) - ن : بدانج .
( 7 ) - ن : برون .