و خداى عزّ و جلّ گواست بر هر چه آوردند . ( 6 )
أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
ا نمىدانى كه خداى عزّ و جلّ مىداند آنچه « 1 » در آسمانهاست و آنچه « 4 » در زمينها ،
ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ
نبود هيچ راز گفتن سه تن الّا وى است به علم و قدرت چهارم اينها ؛
وَ لا خَمْسَةٍ إِلَّا هُوَ سادِسُهُمْ
و نه راز گفتن پنج تن الّا وى است ششم ايشان ،
وَ لا أَدْنى مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْثَرَ إِلَّا هُوَ مَعَهُمْ
و نه كمتر از آن و نه بيشتر از آن الّا وى است با ايشان ، به علم و قدرت نه به محل و مكان .
أَيْنَ ما كانُوا
هر كجا [ كه ] بوند ،
ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ
باز خبر دهدشان روز قيامت بدانچه « 2 » كردند ،
إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
چه خداى عزّ و جلّ داناست به هر چيزى كه آوردند . ( 7 )
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوى ثُمَّ يَعُودُونَ لِما نُهُوا عَنْهُ
ا نمىبينى آن جهودان را كه نهى كرده [ شدند ] از راز گفتن و باز بازمىگردند بدانچه « 5 » [ از وى ] نهى كرده شدند ،
وَ يَتَناجَوْنَ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ
و به بزه و ستم و بىفرمانى به حقّ رسول با يكديگر راز مىگويند ،
وَ إِذا جاؤُكَ حَيَّوْكَ بِما لَمْ يُحَيِّكَ بِهِ اللَّهُ
و چون مىآيند به تو ترا نه بدان تحيّت كه خداى عزّ و جلّ فرمود تحيّت مىآرند ؛ يعنى مىگويند ؛ السّام عليك ، به جاى السّلام عليك .
وَ يَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِما نَقُولُ
و مىگويند در دلهاى خويش چرا عذاب نمىكندمان خداى عزّ و جلّ بدانچه « 6 » مىگوييم ، اگر ناكردنى است آنچه « 3 » ما مىكنيم ؛
حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِيرُ
بسنده استشان دوزخ و درآيند
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : بدانج .
( 3 ) - ن : آنج .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - ن : بدانج .
( 6 ) - ن : بدانج .