وَ كانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ
و بودند بر بزهء بزرگ مصرّباشندگان . ( 46 )
وَ كانُوا يَقُولُونَ أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ
و مىگفتند ا چون بميريم ، و خاك و استخوان پوسيده گرديم ؛ ماييم برانگيختنيان « 1 » ،
با پدران ما آن پيشينيان . ( 47 - 48 - 49 )
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ لَمَجْمُوعُونَ إِلى مِيقاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ
بگوى كه پيشينيان و سپسينيان
گردكردنيانند به وقت روز معلوم . ( 50 - 51 )
ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ
باز شما اى گمراهان ، به دروغ - دارندگان ،
خورندگانيت از درختى « 2 » از زقوم . ( 52 )
فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ
و پركنندگانيت از وى شكمهاتان . ( 53 )
فَشارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ
و آشامندگانيت بعد وى بر وى از آب جوشان . ( 54 )
فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ
و خورندگانيت همچون خوردن اشتران « 3 » چشنگىزدگان . ( 55 )
هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ
اينست خوردنى « 4 » ايشان روز شمار . ( 56 )
نَحْنُ خَلَقْناكُمْ فَلَوْ لا تُصَدِّقُونَ
ما آفريديمتان چرا نمىداريتتان « 5 » استوار . ( 57 )
أَ فَرَأَيْتُمْ ما تُمْنُونَ
چه مىبينيت و چه مىگوييت در آن آبى كه مىاندازيت در ارحام زنان .
( 58 )
أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ
ا شما صورت مىكنيتش يا ماييم صورتكنندگان .
( 59 )
نَحْنُ قَدَّرْنا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَ ما نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ عَلى أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثالَكُمْ وَ نُنْشِئَكُمْ فِي ما
هامش
( 1 ) - اصل : برانگيختينيان - ن : برانگيختگان - ت : برانگيختنيان .
( 2 ) - اصل : درخت .
( 3 ) - ن : شتران .
( 4 ) - اصل : خوردن ، كه از دو نسخهء ديگر اصلاح شد .
( 5 ) - ن و ت : « تان » ندارد .