عَلِيمٌ حَكِيمٌ
و خداى عزّ و جلّ داناست و صواب كار در تدبير كارهاى خلقان . ( 8 )
وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا
و اگر جنگ كنند دو گروه از مؤمنان ،
فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما
به صلح و صلاح خوانيتشان ؛
فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى
اگر ستم كند گروهى بر آن گروه ديگر ،
فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي
حرب كنيت با آن گروه ستمگر « 1 » ؛
حَتَّى تَفِيءَ إِلى أَمْرِ اللَّهِ
تا بازگردد بدانچ خداى عزّ و جلّ فرموده است از آشتى ،
فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ
اگر بازگشتند از جنگ به صلح خوانيتشان بر عدل و راستى .
وَ أَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ
و عدل كنيت چه خداى عزّ و جلّ دوست دارد عادلان را ،
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ
مؤمنان برادرانند به صلح خوانيت برادرانتان را ،
وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
و بترسيت از خداى عز و جل تا بيابيت رحمت رحمان را . ( 9 - 10 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ
اى مؤمنان فسوس مكنندا مردانى از مردانى چه بود كه بوند آن مردان ، به از اين مردان ،
وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ
و نه زنانى از زنانى چه بود كه بوند آن زنان ، به از اين زنان ،
وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ
و يكديگر را عيب مكنيت ،
وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ
و مردمان را به لقب [ بد ] مخوانيت ؛
بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمانِ
بدنامى « 2 » فاسقى بعد ايمان « 3 » ،
وَ مَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
و هر كه توبه نكنند « 4 » آنهااند ظالمان . ( 11 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ
اى مؤمنان دور باشيت از بسيارى از گمان ،
إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ
چه بعض از گمان گناه است و عصيان ؛
وَ لا تَجَسَّسُوا
و از
هامش
( 1 ) - ن : عبارت « حرب كنيت . . . ستمگر » ندارد .
( 2 ) - اصل : بدنام .
( 3 ) - ن : بعد الايمان .
( 4 ) - ن : و هر كه نكند .