وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
و اگر پرسى مشركان را ، كه كى آفريد آسمانها و زمينها ،
لَيَقُولُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ
گويند آفريدشان خداى عزيز دانا . ( 9 )
الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً
آنك زمين را قرارگاه شما كرد ،
وَ جَعَلَ لَكُمْ فِيها سُبُلًا
و شما را در وى راهها پديد آورد ؛
لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
تا به وى راه بريت به هر مقصود ، و استدلال كنيت به وى بر وحدانيّت معبود . ( 10 )
وَ الَّذِي نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ
و آنك فرستاد از آسمان باران ، به قدر حاجت خلقان ،
فَأَنْشَرْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً
زنده كرد به وى زمين مرده شده به زمستان ،
كَذلِكَ تُخْرَجُونَ
همچنين بيرون « 1 » آورده شويت از گورها بدان جهان .
( 11 )
وَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْواجَ كُلَّها
و آنك بيافريد اصناف مخلوقات ، از الوان نبات و انواع حيوانات ؛
وَ جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الْفُلْكِ وَ الْأَنْعامِ ما تَرْكَبُونَ
و داد مر شما را مركبها از كشتيها و چهارپايان . ( 12 )
لِتَسْتَوُوا عَلى ظُهُورِهِ
تا راست بر نشينيت بر پشتهاشان ،
ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ
باز ياد كنيت در دلها نعمت پروردگار خويش را « 2 » چون بر نشينيت بر آن « 3 » مركبان .
وَ تَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ
و بگوييت به زبان : پاكا خداوندا كه اينها را مسخّر ما گردانيدى « 4 » و ما نبوديم بر اينها قادران . ( 13 )
وَ إِنَّا إِلى رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ
و ماييم به جزاى پروردگار خويش بازگردندگان . ( 14 )
وَ جَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبادِهِ جُزْءاً
و كردند مشركان ، مر خداى را تعالى از بندگان وى فرزندان ،
هامش
( 1 ) - ن : برون .
( 2 ) - ن : « را » ندارد .
( 3 ) - ن : بر اين .
( 4 ) - ن : گردانيد .