بهر حقّ قرابت ، و گويند و ليكن مىخواهم كه همه ايمان آريت و با يكديگر به دوستى باشيت چه ميان « 1 » يكديگرتان هست قرابت . و گويند و ليكن مىخواهم كه اهل بيت مرا و اقرباى مرا دوست داريت ، و گويند و ليكن مىخواهم كه به طاعت خويشتن را به خداى تعالى دوست روى كنيت ، و قربت وى جوييت .
وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً
و هر كه نيكى ورزد ، بفزاييم وى را « 2 » در جزا اضعاف آنچه وى كند ؛
إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ
چه خداى تعالى گناهان بسيار را آمرزنده است ، و طاعتهاى اندك را پذيرنده است . ( 23 )
أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً
و مىگويند مشركان ، كه محمّد بر خداى تعالى دروغ گفت در دعوى وحى قرآن ؛
فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ
اگر خداى تعالى بخواهد ، بر دلت مهر نهد ، و قرآن را بر تو « 3 » فراموش گرداند ، تا تو نخوانى و كسى تكذيب نكند . و گويند و اگر خداى تعالى بخواهد ، بر دلت مهر صبر نهد ، تا دلت بتكذيب ايشان ناخوش نشود .
وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ
و خداى تعالى باطل را محو كند ،
وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ
و حقّى حق پيدا كند ، به كلماتى كه به انبيا وحى كند ،
إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
چه وى داناست به آنچه « 4 » در دلها بود . ( 24 )
وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ
و وى است آن خداوندى كه توبهپذير از بندگان خويش ،
وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ
و در گذارد از بديها به فضل و احسان خويش ؛
وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ
و داند آنچه « 5 » كنند از مجاز و حقيقت ، و ثبات و معاودت . ( 25 )
وَ يَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
و اجابت كند دعاهاى آنها را « 6 » كه ايمان آوردند ، و عمل صالح كردند ؛
وَ يَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِهِ
و بفزايدشان « 7 » به « 8 » فضل خويش
هامش
( 1 ) - اصل : ميان ما .
( 2 ) - ن : و را .
( 3 ) - ن و ت : بر وى .
( 4 ) - ن : بدانج .
( 5 ) - ن : آنج .
( 6 ) - ن : « را » ندارد .
( 7 ) - ن و ت : بيفزايدشان .
( 8 ) - ن : از .