إِنَّ اللَّهَ قَدْ حَكَمَ بَيْنَ الْعِبادِ
چنين حكم كرد خداى تعالى ميان « 1 » بندگان ، كه اين بار هم بر مهتران بود و هم بر كهتران . ( 48 )
وَ قالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ
و گويند همهء اينها كه در دوزخ بوند مر خازنان دوزخ را ، كه بخوانيت پروردگار خويش را ، تا سبك گرداند « 2 » بر ما مقدار يك روز عذاب دشوار خويش را . ( 49 )
قالُوا أَ وَ لَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُمْ بِالْبَيِّناتِ
گويند نمىآمدند به شما رسولان شما با معجزههاى پيدا ؛
قالُوا بَلى
گويند مىآمدند ، و مىآوردند .
قالُوا فَادْعُوا
گويند اين دعا شما گوييت چه ما را فرمان نيست ، در « 3 » حقّ آنك وى را « 4 » ايمان نيست ،
وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ
و دعاء كافران جز در بطلان نيست .
( 50 )
إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
ما نصرت دهيم پيامبران خويش را ، و مؤمنان را در دنيا ،
وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ
و آن روز كه برخيزند گواهان « 5 » به عقبى . ( 51 )
يَوْمَ لا يَنْفَعُ الظَّالِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ
آن روز كه سود ندارد ظالمان را عذر ايشان ،
وَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ
و مر ايشان را بود لعنت و مر ايشان را بود سزاى بد به كفر ايشان . ( 52 )
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْهُدى وَ أَوْرَثْنا بَنِي إِسْرائِيلَ الْكِتابَ
و داديم موسى را راستى در هر كار ، و ميراث داديم اسرائيليان را تورات بزرگوار ؛
هُدىً وَ ذِكْرى لِأُولِي الْأَلْبابِ
رهنماى بود راهجويان را ، و پند بود مر خردمندان
هامش
( 1 ) - ن : « ميان » ندارد .
( 2 ) - ن : كند .
( 3 ) - ن : به .
( 4 ) - ن : ورا .
( 5 ) - ن و ت : گوايان .