و ايشان ستمكاران ؛
فَهِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها
آن شهرها سفدها « 1 » در گشته است ، و ديوارها بر سفدها « 8 » فرورفته است
وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ
و بسا چاه معطّل ،
وَ قَصْرٍ مَشِيدٍ
و بسا كوشك مزيّن مطوّل . ( 45 )
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِها
نرفتند اينها در زمينها تا بودى ايشان را دلها [ اى ] كه به وى بشناسند .
أَوْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها
يا گوشهايى كه [ به وى ] بشنوند ،
فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ
چه نابينا نمىشود از ديدن [ اين ] اثرها ديدههاى سر ،
وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ
و ليكن « 2 » نابينا مىشود آن دلها كه در سينههاست يعنى ديدههاى سر . ( 46 )
وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ
و به شتاب مىخواهند از تو آمدن عذاب ،
وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ
و خلاف نكند خداى تعالى وعدهء خويش در هيچ باب
وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
و يك روز نزد « 3 » خداى تعالى از روزهاى عذاب ايشان ، همچون هزار سالى است كه مىشمريت از روز اين جهان . ( 47 )
وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَمْلَيْتُ لَها وَ هِيَ ظالِمَةٌ
و چند اهل شهرى كه زمان داديم « 4 » - شان ، و ايشان ستمكاران ؛
ثُمَّ أَخَذْتُها
باز بگرفتيم « 5 » شان به عقوبت
وَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ
و به من است بازگشت همه به عاقبت . ( 48 )
قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما أَنَا لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ
بگو يا محمد اى مردمان ، منم شما را « 6 » ترسانندهء با بيان . ( 49 )
فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
آنها كه مؤمنانند ، و عمل صالح « 7 » آرندگانند ؛
لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ
مر ايشان راست آمرزش گناهان ، و روزى نيكو در
هامش
( 1 ) - ت : شفد - ن : مانند متن است .
( 2 ) - ن : لكن .
( 3 ) - ن : به نزد .
( 4 ) - ن و ت : دادم .
( 5 ) - ن : بگرفتم .
( 6 ) - ن : مر شما را .
( 7 ) - ن : كارهاى نيك .
( 8 ) - ت : شفد - ن : مانند متن است .