و گر نه آن است كه دفع مىكند خداى تعالى بعض مردمان را و آن كافرانند ، به جهاد كردن « 1 » بعض و آن مؤمنانند ؛
لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً
ويران كرده شدستى صومعههاى راهبان ، و كليسياهاى ترسايان ، و كنشهاى « 2 » جهودان ، و مسجدهاى مؤمنان ، كه ياد كرده مىشود در وى نام خداى تعالى فراوان .
وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ
و هرآينه نصرت كند ، خداى تعالى آن را « 3 » كه دين ورا نصرت كند
إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ
خداى تعالى قوىّ عزيز است هر چه كند به قوّت و عزّت كند . ( 40 )
الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ
آن مؤمنانى كه اگر دستگاه دهيمشان در جهان ،
أَقامُوا الصَّلاةَ
نماز بر پاى دارند
وَ آتَوُا الزَّكاةَ
و زكات بدهند ؛
وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ
و به طاعت فرمايند ،
وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ
و از معصيت بازدارند
وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ
و مر خداى راست خاتمت كارها ، يعنى به وى است بازگشتن همهء چيزها ، به همهء روزگارها . ( 41 )
وَ إِنْ يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ عادٌ وَ ثَمُودُ وَ قَوْمُ إِبْراهِيمَ وَ قَوْمُ لُوطٍ وَ أَصْحابُ مَدْيَنَ وَ كُذِّبَ مُوسى
و اگر دروغگوى مىدارندت مكّيان ، دروغ - گوى داشتند پيش از ايشان نوح را نوحيان ، و هود را عاديان ، و صالح را ثموديان ،
و ابراهيم را ابراهيميان ، و لوط را لوطيان ،
و شعيب را مدينيان ، و موسى را اسرائيليان .
فَأَمْلَيْتُ لِلْكافِرِينَ
زمان داديم كافران را ،
ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ
باز بگرفتيم ايشان را ،
فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ
چگونه بود گردانيدن من حال آن بدان را . ( 42 - 43 - 44 )
فَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها
و چند اهل شهرى كه هلاك كرديمشان ،
وَ هِيَ ظالِمَةٌ
هامش
( 1 ) - ن و ت : « كردن » ندارد .
( 2 ) - ن و ت : كنشتها .
( 3 ) - ن : مر آن را .