يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْأَرْضِ
مقرّر كند فرمان را ، و بفرستد به وى يكى از فرشتگان را « 1 » [ تا ] خبر دهد رسول زمينيان را ؛
ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ
باز برشود به آسمان آن فرشتهء مخصوص به ارسال ، در روزى كه هست اندازهء وى از آنچه « 2 » شما شمريت هزار سال ؛ چه از آسمان تا زمين پانصدساله راهست [ به ] مسافت ، فرودآمدن و بر شدن هزار سال شود مدّت . ( 5 )
ذلِكَ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ
وى خداى نهان و آشكارا داننده است
الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
و عزيز و بخشاينده است . ( 6 )
الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ
آنك نيكو آفريد هر چه آفريد ،
وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ
و آفريدن آدم از گل آغازيد . ( 7 )
ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ
باز بيافريد فرزندان وى را « 3 » از آب ضعيف آخته از اصلاب پدران ، و انداخته در ارحام مادران . ( 8 )
ثُمَّ سَوَّاهُ
باز اعضاى وى را « 6 » راست كرد ،
وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ
و جان وى به تن وى در آورد
وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ
و دادتان گوشها و چشمها و دلها ،
قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
اندك شكر مىآريت بر اين حاصلها . ( 9 )
وَ قالُوا أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ
و گفتند كافران ا چون ناپيدا شويم در زمين يعنى در گور پوسيده شويم ،
أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ
باز به قيامت نو آفريده شويم ؛
بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ
بلك « 4 » ايشان به قيامت كافرانند « 5 » ، و ثواب و عقاب خويش را منكرانند . ( 10 )
قُلْ يَتَوَفَّاكُمْ مَلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ
بگو يا محمد بردارد جانهاى شما ، آن فرشتهء
هامش
( 1 ) - ن : از فريشتگان آسمان را .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن : و را .
( 4 ) - ن : بل كه .
( 5 ) - اصل : كافرانند .
( 6 ) - ن : و را .