وَ تَاللَّهِ لَأَكِيدَنَّ أَصْنامَكُمْ
و سوگند به خداى تعالى كه هرآينه كردنى بكنم به آن « 1 » بتان كه شما ايشان را مىپرستيت ،
بَعْدَ أَنْ تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ
بعد آنكه « 2 » روى بگردانيت و غايب شويت . ( 57 )
فَجَعَلَهُمْ جُذاذاً إِلَّا كَبِيراً لَهُمْ
چون غايب شدند آمد ، و همهء ايشان « 3 » را پاره پاره كرد ؛ مگر آن بت كلان را ،
لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ
اميد بازگشتن ايشان را . ( 58 )
قالُوا مَنْ فَعَلَ هذا بِآلِهَتِنا
چون آمدند [ و ] ديدند گفتند كى كرد اين با معبودان ما ،
إِنَّهُ لَمِنَ الظَّالِمِينَ
وى از ستمكاران بر تن خويش است كه نرهد از عقوبت به الوان ما . ( 59 )
قالُوا سَمِعْنا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ إِبْراهِيمُ
گفتند شنيديم از جوانمردى كه عيب بتان ياد مىكرد ، و ابراهيم است نام آن جوانمرد . ( 60 )
قالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلى أَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ
گفتند بياريتش به چشم ديدار مردمان ، تا بود كه گواهى دهند بر آن . ( 61 )
قالُوا أَ أَنْتَ فَعَلْتَ هذا بِآلِهَتِنا يا إِبْراهِيمُ قالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هذا فَسْئَلُوهُمْ إِنْ كانُوا يَنْطِقُونَ
آوردندش و گفتندش : [ ا ] تو كردى اين كار با خدايان ما اى ابراهيم ،
گفت بلك اين [ كار ] بت « 4 » كلان كرده بود بپرسيتشان اگر اهل نطقاند و فهم و تفهيم . ( 63 - 62 )
فَرَجَعُوا إِلى أَنْفُسِهِمْ
بازگشتند به تفكر به دلهاى خويش ،
فَقالُوا إِنَّكُمْ أَنْتُمُ الظَّالِمُونَ
گفتند شماييت ستمكنندگان بر تنهاى خويش . ( 64 )
ثُمَّ نُكِسُوا عَلى رُؤُسِهِمْ
باز باشگونه ديدند سر كار خويش ، چون حجت بر خويشتن لازم ديدند به گفتار خويش ؛
لَقَدْ عَلِمْتَ ما هؤُلاءِ يَنْطِقُونَ
گفتند مىدانى « 5 » كه نيند
هامش
( 1 ) - ن : با آن .
( 2 ) - ن : آنك .
( 3 ) - ن و ت : بتان .
( 4 ) - اصل : اين بت .
( 5 ) - ن : كه مى .