يَفْقَهُوا قَوْلِي
تا فهم كنند گفتار من . ( 28 )
وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي
و مرا وزيرى ده از عشيرت من . ( 29 )
هارُونَ أَخِي
هارون را كه وى است برادرى با شفقت من . ( 30 )
اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي
استوار كن به وى پشت و قوّت من . ( 31 )
وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي
و شريك گردان وى را « 1 » در كار نبوّت من . ( 32 )
كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً
تا تسبيح آريمت بسيار . ( 33 )
وَ نَذْكُرَكَ كَثِيراً
و ياد كنيمت بىشمار . ( 34 )
إِنَّكَ كُنْتَ بِنا بَصِيراً
چه تويى تو به ما ، دانا و بينا . ( 35 )
قالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى
گفت داده شدى آنچه « 2 » خواستى اى موسى پيامبر . ( 36 )
وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرى
و منّت كرديم بر تو بار ديگر . ( 37 )
إِذْ أَوْحَيْنا إِلى أُمِّكَ ما يُوحى أَنِ اقْذِفِيهِ فِي التَّابُوتِ فَاقْذِفِيهِ فِي الْيَمِّ
چون الهام داديم مادرت را به ابتدا ،
كه بنهش در تابوت و فروگذارش در دريا ؛
فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ
تا بفكندش دريا به سوى لب ،
يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِي وَ عَدُوٌّ لَهُ
و بگيردش دشمنى كه مر « 3 » مراست و وى را « 5 » كه مىكندش طلب .
وَ أَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي
و دوست گردانمت به خلق و دوست مىدارمت ،
وَ لِتُصْنَعَ عَلى عَيْنِي
و تا پرورده مىشوى و من مىبينمت ، و نگاه مىدارمت « 4 » . ( 38 - 39 )
إِذْ تَمْشِي أُخْتُكَ
چون مىرفت خواهرت ، از بهر پرسيدن خبرت ؛
فَتَقُولُ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلى مَنْ يَكْفُلُهُ
و مىگفت ا راه نمايمتان [ به كسى ] كه بپذيردش ، و بداردش ، و نيكو برآردش .
فَرَجَعْناكَ إِلى أُمِّكَ
بازداديمت به مادرى مهربانت ،
كَيْ تَقَرَّ عَيْنُها وَ
هامش
( 1 ) - ن : ورا .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن و ت : « مر » ندارد .
( 4 ) بارت « و تا پرورده . . . » در « ن » نيامده است .
( 5 ) - ن : ورا .