قالَ أَ لَمْ أَقُلْ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْراً
گفت ا نگفته بودم كه تو نتوانى با من صبر كردن ، و خاموشى بهجاى آوردن . ( 72 )
قالَ لا تُؤاخِذْنِي بِما نَسِيتُ
گفت مگير مرا به فرامشت كارى ،
وَ لا تُرْهِقْنِي مِنْ أَمْرِي عُسْراً
و بيش ميار مرا دشوار كارى . ( 73 )
فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا لَقِيا غُلاماً فَقَتَلَهُ
رفتند تا چون ديدند يكى برنا ، بكشتش خضر برجا .
قالَ أَ قَتَلْتَ نَفْساً زَكِيَّةً بِغَيْرِ نَفْسٍ
گفت ا بكشتى تنى پاكيزه را بىآنك وى تنى را كشته « 1 » بودى ، و قصاص بر وى لازم [ گشته بودى ] ؛
لَقَدْ جِئْتَ شَيْئاً نُكْراً
كردى كارى منكر ، يكى بينديش و بنگر . ( 74 )
قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْراً
گفت ا نگفته بودمت كه نبودت توانايى ، كه كنى با من شكيبايى . ( 75 )
قالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَها فَلا تُصاحِبْنِي
گفت اگر سؤال كنمت بعد اين بار ، بيش با من صحبت مدار ،
قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْراً
تو معذور شدى در اين كار . ( 76 )
فَانْطَلَقا حَتَّى إِذا أَتَيا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَما أَهْلَها
رفتند تا چون رسيدند به اهل شهرى يعنى ارمينيّه ، و گويند انطاكيّه ؛ طعام خواستند « 2 » از آن مردمان ،
فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما
نخواستند تا « 3 » مهمان دارندشان .
فَوَجَدا فِيها جِداراً يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ
يافتند در وى ديوارى كه خواست شكستن ، و فروگشتن ؛
فَأَقامَهُ
راست كردش خضر تنها ،
قالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْراً
گفت اگر بخواستيتى بگرفتيتى « 4 » بر اين مزدى كه از وى طعامى شدى ما را . ( 77 )
قالَ هذا فِراقُ بَيْنِي وَ بَيْنِكَ
گفت اينست جدايى ميان من و ميان تو ،
سَأُنَبِّئُكَ
هامش
( 1 ) - ن و ت : بكشته .
( 2 ) - اصل : خواستن .
( 3 ) - ن و ت : كه .
( 4 ) - ن : بخواستيى . . .
بگرفتيى - ت : بخواستى . . . بگرفتى .