آريم كه از دو گروه كى دانست غايت مدت درنگ غاريان . ( 12 )
نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ
ما مىگزاريم بر تو براستى اخبار ايشان
إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ
ايشان جوان مردانىاند كه ايمان آوردند به پروردگار ايشان ؛
وَ زِدْناهُمْ هُدىً
و فزوديمشان يقين و ثقت ، « 1 »
وَ رَبَطْنا عَلى قُلُوبِهِمْ
و داديم دلهاى ايشان « 2 » را ثبات و قوّت .
إِذْ قامُوا فَقالُوا رَبُّنا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
چون برخاستند گفتند پروردگار ما آفريدگار آسمان و زمين است
لَنْ نَدْعُوَا مِنْ دُونِهِ إِلهاً لَقَدْ قُلْنا إِذاً شَطَطاً
نخوانيم جز وى را « 3 » خداى و اگر خوانيم گفته باشيم سخنى كه بيرون « 4 » از حدّ عقل و دين است . ( 13 - 14 )
هؤُلاءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً
اينها كه قوم مااند جز خداى تعالى را معبود « 5 » مىخوانند به خطا
لَوْ لا يَأْتُونَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطانٍ بَيِّنٍ
چرا نمىآرندش « 6 » حجّت پيدا ؛
فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً
كيست ستمكارتر از آن كسى كه دروغ مىگويد بر آفريدگار ،
وَ إِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ
و چون جدا رفتيت [ از ايشان ] و از آنچه « 7 » مىپرستند جز پروردگار ،
فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ
بيندخسيت ، به غار ؛
يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ
تا بگسترد بر شما پروردگار شما رحمت خويش ،
وَ يُهَيِّئْ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقاً
و ساخته گرداند شما را [ كار شما ] به فضل و منّت خويش . ( 15 - 16 )
وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ تَزاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذاتَ الْيَمِينِ
و ديديى آفتاب را چون برآمدى بگرايستى از غار ايشان به سوى راست ،
وَ إِذا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذاتَ الشِّمالِ
هامش
( 1 ) - ن : « ثقت » ندارد - ت : مانند متن است .
( 2 ) - ن : شان .
( 3 ) - ن : او را .
( 4 ) - ن : برون .
( 5 ) - ن و ت : معبودان .
( 6 ) - ن : نمىآرند برين .
( 7 ) - ن : آنج .