كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْواهِهِمْ
بزرگ كلمهاى يعنى محال سخنى كه بيرون « 1 » مىآيد از دهان ايشان ،
إِنْ يَقُولُونَ إِلَّا كَذِباً
نمىرود مگر دروغ بر زفان ايشان . ( 5 )
فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَدِيثِ أَسَفاً
مگر تو خواهى خويشتن كشتن ، به روى بر « 2 » گردانيدن مشركان و برگشتن ؛ از خشم آنك ايشان اين قرآن را نپذرفتند ، و از غم آنك ايشان به دوزخ مىافتند . ( 6 )
إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها
ما گردانيديم آن چيزى را كه به روى « 3 » زمين است زينت وى ،
لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
تا پديد آريم كه كيست آنك نيكوتر است سيرت و سريرت وى . ( 7 )
وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً
و ما خواهيم گردانيدن آنچه « 4 » بر وى است صحراى هموارى پست ، بريده و برده از وى اثر نباتهائى كه هست . ( 8 )
أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِيمِ
ا گمان بردهاى كه خداوندان غار و رقيم ،
كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً
بودند از آيات ما شگفتى عظيم . ( 9 )
إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ
چون اندخسيدند جوانمردان به غار ،
فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً
گفتند اى پروردگار ما « 5 » ما را رحمتى از نزد خويش به ارزانى دار ،
وَ هَيِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً
و ساخته گردان ما را راستى [ راه و درستى ] كار . ( 10 )
فَضَرَبْنا عَلَى آذانِهِمْ
پردهها بر گوشهاشان فروگذاشتيم ، و در خو [ ا ] بشان از آوازها - شان « 6 » نگاه داشتيم ؛
فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَداً
در آن غار ، سالهاى بشمار .
( 11 )
ثُمَّ بَعَثْناهُمْ
باز بيدار گردانيديمشان ،
لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصى لِما لَبِثُوا أَمَداً
تا پديد
هامش
( 1 ) - ن : برون
( 2 ) - ن : « بر » ندارد .
( 3 ) - ن : بر روى .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - ن : « ما » ندارد .
( 6 ) - ن : « شان » ندارد .