ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً
باز جاى وى دوزخ گردانيم به عاقبت ، تا درآيد به وى نكوهيده و رانده از رحمت . ( 18 )
وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ
و هر كه بهشت خواهد ،
وَ سَعى لَها سَعْيَها
و مر آن را كوشد ،
وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
و وى مسلمان باشد .
فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً
آنهااند كه كوشش ايشان به نزد خداى تعالى مقبول است ، و جزاى بسيار مر عمل اندك ايشان را مأمول است . ( 19 )
كُلًّا نُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ
هر يكى را عطا مىدهيم از اينان ،
مِنْ عَطاءِ رَبِّكَ
و اين از عطاى پروردگار تو است به حقّ ايشان ،
وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً
و نيست عطاى پروردگار تو بازداشته از بندگان . ( 20 )
انْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى بَعْضٍ
بنگر كه چگونه فضل نهاديم بعض را بر بعض به دنيا ،
وَ لَلْآخِرَةُ أَكْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَكْبَرُ تَفْضِيلًا
و درجههاى بزرگتر و تفاوتهاى بيشتر به عقبى . ( 21 )
لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ
مگير با خدا [ ى ] تعالى خداى ديگر
فَتَقْعُدَ مَذْمُوماً مَخْذُولًا
چه فرومانى نكوهيده در خذلان بدين سر و بدان سر . ( 22 )
وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ
و واجب گردانيد « 1 » پروردگار تو كه جز وى را « 2 » نپرستيت ،
وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً
و با پدر و مادر نيكويى كنيت ؛
إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما
اگر به پيرى رسد به نزد تو « 3 » ، يكى از ايشان يا هر دو ؛
فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ
تو مر ايشان را افّ مگو ،
وَ لا تَنْهَرْهُما
و مر ايشان را سرد مكن و دل ايشان را به درد مكن از گفتوگو ؛
وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً
و مر ايشان را گرم گوى ، و به آواز نرم گوى . ( 23 )
هامش
( 1 ) - ن و ت : كرد .
( 2 ) - ن : ورا .
( 3 ) - ن : يكى به نزد تو .