اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
خداى تعالى آن است كه بيافريد آسمانها و زمينها [ را ]
وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ
و فرستاد از آسمان آبى و بيرون آورد به وى ميوهها روزى مر شما را
وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِيَ فِي الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ
و مسخّر كرد مر شما را كشتيها تا مىرود در دريا به تسخير وى ،
وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْأَنْهارَ
و نيز مسخّر كرد مر شما را جويها تا مىرود آبها در وى به تقدير وى . ( 32 )
وَ سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دائِبَيْنِ
و مسخّر كرد مر شما را آفتاب و ماه تا پيوسته مىروند به تيسير « 1 » وى ،
وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ
و مسخّر كرد مر شما را به شب « 2 » و روز تا مىآيند و مىروند مر مصالح خلق را به تدبير وى . ( 33 )
وَ آتاكُمْ مِنْ كُلِّ ما سَأَلْتُمُوهُ
و دادتان از هر چه خواستيت ،
وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها
و اگر خواهيت تا بشمريت نعمتهاى خداى تعالى را نتوانيت
إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ
هرآينه آدمى نيك ستمكار است ، و نيك ناسپاس نعمتهاى آفريدگار است . ( 34 )
وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا الْبَلَدَ آمِناً
و ياد كن يا محمد چون گفت ابراهيم پيامبر اى پروردگار من اين شهر را يعنى مكّه را موضع امان گردان ،
وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ أَنْ نَعْبُدَ الْأَصْنامَ
و دور دار مرا و فرزندان مرا از پرستيدن « 3 » بتان
رَبِّ إِنَّهُنَّ أَضْلَلْنَ كَثِيراً مِنَ النَّاسِ
اى پروردگار من اين بتان سبب گمراهى شدند بسيارى را از آدميان .
فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي
هر كه متابعت كند مرا در توحيد و طاعت ، وى از ياران من است در دنيا و در « 4 » آخرت
وَ مَنْ عَصانِي فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
و هر كه
هامش
( 1 ) - ن : تسيير - ت : مانند متن است .
( 2 ) - ن : شب .
( 3 ) - اصل : پرسيدن .
( 4 ) - ن : « در » ندارد .