و قوّت ، داديمش علم و حكمت . و گويند چون « 1 » رسيد به سال هژده ، و داديمش به نبوّت و رسالت مژده ؛
وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
و همچنين دهيم جزاى محسنان ، و نيست جزاى احسان مگر احسان . ( 22 )
وَ راوَدَتْهُ الَّتِي هُوَ فِي بَيْتِها عَنْ نَفْسِهِ
و طلب كرد از يوسف آن زن كه يوسف در سراى وى بود ، آنچه « 2 » مراد و هواى وى بود ؛ يعنى زليخا ،
وَ غَلَّقَتِ الْأَبْوابَ
و ببست درها
وَ قالَتْ هَيْتَ لَكَ
و گفت بيا ، كه ايستادهام « 3 » ترا مهيّا
قالَ مَعاذَ اللَّهِ
گفت به خداى اندخسم ، كه قصد آن كنم كه به تو رسم ؛
إِنَّهُ رَبِّي
چه وى خداى است پروردگار من ،
أَحْسَنَ مَثْوايَ
همه نيكويى كرده است با من ، در همه روزگار من .
إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ
چه هر كه چنين كند ، ظالم بود ؛ و هيچ ظالم به هيچ خيرى نرسد ، و از هيچ شرّى نرهد . ( 23 )
وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ
و قصد كرد زليخا به يوسف بطوع و اختيار خويش ،
وَ هَمَّ بِها لَوْ لا أَنْ رَأى بُرْهانَ رَبِّهِ
و قصد كردى يوسف به زليخا اگر نديدى برهان « 4 » پروردگار خويش ؛
كَذلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشاءَ
همچنين نموديمش برهان ، تا دفع كنيم از وى زنا و مقدّمات آن ؛
إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُخْلَصِينَ
چه وى بود ما را از بندگان برگزيدگان ، پاكيزهگردانيدگان . ( 24 )
وَ اسْتَبَقَا الْبابَ
و دويدند به سوى در ، به قصد پيشى بر يكديگر « 5 » ؛
وَ قَدَّتْ قَمِيصَهُ مِنْ دُبُرٍ
و زليخا دامن سپس « 6 » يوسف گرفت و كشيد ، و پاره [ اى ] از پيراهن يوسف « 7 » بدين سبب بدريد .
وَ أَلْفَيا سَيِّدَها لَدَى الْبابِ
و يافتند شوى « 8 » زليخا را بر در ،
هامش
( 1 ) - ن و ت : يعنى چون .
( 2 ) - ن : آنج .
( 3 ) - ن : چه استادهام .
( 4 ) - ن : برهان يعنى حجت .
( 5 ) - اصل : خوانا نيست ، و از دو نسخهء ديگر افزوده شد .
( 6 ) - ت : از پس .
( 7 ) - ن و ت : وى .
( 8 ) - ن : شوهر .