را ،
قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ
گفت اى « 1 » قوم من بپرستيت « 2 » خداوند اكبر را
ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ
نيست شما را جز وى آفريدگارى ، و خداوندى و پروردگارى
هُوَ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ
وى از زمينتان آفريد ،
وَ اسْتَعْمَرَكُمْ فِيها
و شما را باشندگان وى و عمارتكنندگان وى گردانيد .
فَاسْتَغْفِرُوهُ
آمرزش خواهيت از وى به آوردن ايمان ،
ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ
باز به وى بازگرديت تا برين بداردتان ؛
إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ مُجِيبٌ
چه پروردگار من نزديككننده است به رحمت خويش محسنان را ، و اجابتكننده [ است د ] اعيان را . ( 61 )
قالُوا يا صالِحُ قَدْ كُنْتَ فِينا مَرْجُوًّا قَبْلَ هذا
گفتند يا صالح اميدوار بودى پيش از اين در ميان ما ،
أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا
ا بازمىدارى « 3 » ما را كه بپرستيم بتانى را « 4 » كه مىپرستيدند پدران ما ؛
وَ إِنَّنا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ مُرِيبٍ
و ما در گمانيم در آنچه « 5 » ما را بدان مىخوانى ، و در تهمت افكننده است اين گمانى . ( 62 )
قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتانِي مِنْهُ رَحْمَةً
گفت اى قوم من چه گوييت اگر من بر راهى « 6 » باشم راست به حقيقت ، و داده بود خداى عز و جل مرا نبوّت و رسالت ؛ و شما به دم عصيان [ وى ] ، و مخالفت فرمان [ وى ] « 7 »
فَمَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ
كيست كه مرا از عذاب خداى عز و جل نگاه دارد ، اگر من خلاف كنم به وى عذابى فرستد .
فَما تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ
نمىفزاييم بدين جدل بر جهالت ، جز آنك نسبت كنمتان به هلاكت و ضلالت . ( 63 )
وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ
و اى قوم من اينك ناقه كه خداى عز و جل فرستاد ،
لَكُمْ
هامش
( 1 ) - ن و ت : يا .
( 2 ) - ن : پرستيت .
( 3 ) - ن : مى بازدارى .
( 4 ) - ن و ت :
پرستيم آن بتان را .
( 5 ) - ن : آنج .
( 6 ) - اصل : بر راه .
( 7 ) - ن و ت :
ا شايدم عصيان وى و مخالفت فرمان وى .