وَ أُوحِيَ إِلى نُوحٍ أَنَّهُ لَنْ يُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ إِلَّا مَنْ قَدْ آمَنَ
[ و ] وحى كرده شد به نوح كه ايمان نيارند ، از قوم تو مگر اينها كه ايمان آوردند ،
فَلا تَبْتَئِسْ بِما كانُوا يَفْعَلُونَ
غم مخور بدانچه « 1 » كردند . ( 36 )
وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا
و بساز كشتى چه ما مىبينيم ،
وَ وَحْيِنا
و بر آن هيئت و صفت كه ما مىفرمائيم ،
وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ
و مخواه از ما نجات اين ظالمان ، چه ايشان همه غرق كردنىاند به طوفان . ( 37 )
وَ يَصْنَعُ الْفُلْكَ
و مىساخت كشتى ،
وَ كُلَّما مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ
و هر بارى كه بگذشتندى بر وى كلانان از قوم وى بر وى فسوس كردندى و زشتى ؛
قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَما تَسْخَرُونَ
گفتى اگر شما فسوس مىكنيت بر ما ، ما روزى فسوس كنيم بر شما ، چنانك شما فسوس مىكنيت « 2 » اى اشقيا .
( 38 )
فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ
هرآينه بدانيت كه كيست كه بيايد به وى عذاب رسواكننده ،
وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ
و برسد به وى عذاب ناگذرنده ،
حَتَّى إِذا جاءَ أَمْرُنا
[ تا ] چون آمد فرمان ما به عذاب ،
وَ فارَ التَّنُّورُ
و بر دميد از تنور چشمهء آب ؛
قُلْنَا احْمِلْ فِيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ
گفتيم درآر به كشتى از هر حيوانى جفتى ،
وَ أَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ
و كسهاى خويش را مگر آن را كه پيش رفت به هلاك « 3 » وى گفتى .
وَ مَنْ آمَنَ
و آنها كه آوردند ايمان « 4 »
وَ ما آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ
و ايمان نياورده بودند با وى مگر اندك از ايشان ؛ به قول ابن جريح هشت تن ، و به قول عبد اللّه بن عباس رضى اللّه عنهما هشتاد تن . ( 39 - 40 )
وَ قالَ ارْكَبُوا فِيها بِسْمِ اللَّهِ مَجْراها وَ مُرْساها
به نام خداى است رفتن وى ، و قرار گرفتن
هامش
( 1 ) - ن : بدانج .
( 2 ) - ن : مى فسوس كنيت .
( 3 ) - ن : به هلاكى .
( 4 ) - اصل : ايمان آوردند .