آدميان خورند از طعامهاى شايسته ، و به ستوران خورانند « 1 » علفهاى بايسته
حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها
تا چون گرفت زمين زينت و جمال خويش ،
وَ ازَّيَّنَتْ
و آراسته شد به گل و ريحان و نهال خويش .
وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها
و گمان بردند اهل وى ، كه توانا و توانگر شدند به دخل وى ؛
أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً
آمد به وى فرمان ما به شب يا به روز ، به صاعقهء غلّه سوز ؛ و يا بادى ريزاننده ، يا سرماى فسراننده ، يا گرماى تباهكننده « 2 » ؛ يا ملخى بىكرانه ، يا لشكرى بيگانه ؛ يا آفتى ديگر ، از اسباب شور و شر
فَجَعَلْناها حَصِيداً
كرديمش بركنده ، و بر زمين افكنده ؛
كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ
گويى كه نبودى دينه ، رفته همه زيب و زينه ، و مانده همه سوز سينه ؛
كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
همچنين بنماييم « 3 » عبرتها ، مر قومى را كه دارند فهمها و فكرتها . ( 24 )
وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ
و خداى تعالى مىخواند به دارالسّلام
وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
و راه نمايد آن را كه خواهد به راه « 4 » راست و آن ايمان است و اسلام ؛
لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى وَ زِيادَةٌ
مر آنها را كه نيكو آرند كردار ، بهشت است و ديدار ،
وَ لا يَرْهَقُ وُجُوهَهُمْ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ
و نپوشد رويهاى ايشان را گردى و نه خوارى ،
أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
ايشانند بهشتيان و ايشان را در وى جاويدانگى و پايدارى « 5 » . ( 25 - 26 )
وَ الَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ
و آنها كه ورزيدند بديهاى شرك و عصيان ،
جَزاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِها
هامش
( 1 ) - اصل : خوراند - و در نسخههاى ن و ت : « و ستوران خورند از علفهاى بايسته » كه با معنى آيه مناسبتر مىنمايد چون « الانعام » در « مما يأكل الناس و الانعام » فاعل است نه مفعولبه .
( 2 ) - ن و ت : گرداننده .
( 3 ) - ن : نمائيم .
( 4 ) - ن : بر راه .
( 5 ) - ن : جاودانگئى و پايدارئى .