كه ايشانند متّقيان . ( 6 )
إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا
آنها كه نمىترسند از عذاب ما ، و گويند آنها كه اميد نمىدارند به ثواب ما ؛
وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها
و پسنديدند و دل نهادند بر زندگانى « 1 » اين جهان ،
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ
و آنها كه ايشانند از آيات ما غافلان ،
أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
آنهااند كه جايگاه ايشان دوزخ است بدان كفر و معاصى ورزيدهء ايشان . ( 7 - 8 )
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
آنها كه ايمان آوردند ، و عمل صالح كردند ؛
يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ
راه نمايدشان خداى ايشان ؛ به طاعتها به دنيا و به بهشت به عقبى ، به سبب آوردن ايمان ،
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
مىرود در زير كوشكها و درختان ايشان ، در جويها آبهاى روان ، در بوستانهاى با نعمت فراوان . ( 9 )
دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ
گفتار ايشان به وقت آرزوى طعام و شراب ، تسبيح و تهليل و تقديس ملك وهّاب ؛
وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ
و تحيّت ايشان در وى سلام دوستان ، و نيز سلام فرشتگان « 2 » . و نيز سلام بىواسطه از آفريدگار خلقان .
وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
و آخرين سخن « 3 » ايشان به وقت فارغ شدن از طعام و شراب ، و پراكندن جمع اصحاب و احباب ؛ آفرين ، بر خداوند جهانآفرين . ( 10 )
وَ لَوْ يُعَجِّلُ اللَّهُ لِلنَّاسِ الشَّرَّ اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ
و اگر خداى زود فرستدى به آدميان بدى به وقت دعاى بد كردن ، و خود را و زن و فرزند خود را به وقت خشم هلاك خواستن ؛ چنانك زود مىدهدشان نعمت ، به وقت خواستن نعمت و راحت ؛
هامش
( 1 ) - ن : به زندگانى .
( 2 ) - ن : فريشتگان .
( 3 ) - ن و ت : و آخر سخن .