نكند مر كسى را مگر از سپس « 1 » آنك دستورى دهد وى ؛
ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ
اينست خدا و پروردگار شما وى را « 2 » پرستيت ،
أَ فَلا تَذَكَّرُونَ
ا به پندهاى او « 3 » پند نمىگيريت . ( 3 )
إِلَيْهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً
به وى است بازگشت همهء شما به قيامت ،
وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا
اين وعدهء خداى است حق و حقيقت ،
إِنَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ
وى آفريد خلق را به آغاز و باز وى زنده كند همه را به آخرت ؛
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ بِالْقِسْطِ
تا جزا دهد به عدل مؤمنان را ، و عمل صالح آرندگان را .
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ
و آنها كه كافر شدند ، ايشان راست شراب از حميم و عذاب اليم بدان كفرى كه آوردند . ( 4 )
هُوَ الَّذِي جَعَلَ الشَّمْسَ ضِياءً
وى است آن خداوندى كه آفتاب را روشنايى روز گردانيد ،
وَ الْقَمَرَ نُوراً
و شب را روشنايى از ماه رسانيد ؛
وَ قَدَّرَهُ مَنازِلَ
و تقدير كرد وى را « 8 » منزلها ،
لِتَعْلَمُوا عَدَدَ السِّنِينَ وَ الْحِسابَ
تا به وى دانيت شمار سالها ، و حساب مدتها و اجلها ،
ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِّ
نيافريد خداى تعالى آن را مگر به حق ،
يُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
پيدا مىكند آيتها مر قومى را « 4 » كه مىدانند از خلق « 5 » . ( 5 )
إِنَّ فِي اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ
در بر افزود شدن شب و روز به زيادت و نقصان ،
وَ ما خَلَقَ اللَّهُ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و آنچه « 6 » آفريد خداى تعالى در آسمانها و زمينها از خلقان ،
لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَّقُونَ
دليلهاست بر يگانى « 7 » خداى تعالى مر قومى را « 9 »
هامش
( 1 ) - ن : از پس .
( 2 ) - ن : ورا .
( 3 ) - ن : وى .
( 4 ) - اصل : مر قوم را .
( 5 ) - اصل : « از خلق آن » و همينطور است « ن » ولى ما متن را از « ت » انتخاب كرديم زيرا در آن نسخه ، هم وزن شدن « خلق » و « حق » رعايت شده است .
( 6 ) - ن : آنج .
( 7 ) - ن و ت : يگانگى .
( 8 ) - ن : ورا .
( 9 ) - اصل : مر قوم را .