صدّيق چون بودند ايشان در غار ،
إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ
چون مىگفت مر يار خويش را كه غم مدار ،
إِنَّ اللَّهَ مَعَنا
چه خداى تعالى ما راست يار و نگهدار .
فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ
فرستاد خداى تعالى آرام دل بر وى يعنى بر « 1 » مصطفى صلى اللّه عليه و سلم و گويند بر « 8 » ابو بكر ،
وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها
و نيرو دادش به سپاهها [ اى ] كه نديديتشان يعنى فرشتگان « 2 » در روز حنين و در روز بدر ؛
وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى
و كلمهء كفر را با فرومايگى گردانيد و با مذلّت ،
وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا
و كلمهء توحيد است كه « 3 » با علوّ است و رفعت « 4 »
وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
و خداى تعالى عزيز است در انتقام خويش ، حكيم است در احكام خويش . ( 40 )
انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا
همه برويت سبك بار و گران بار ، ساخته كار و ناساخته كار ، پياده و سوار ، تن درست و بيمار ، به اختيار و به اضطرار .
وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
و جهاد كنيت به مال و تن خويش ، در رضاى دوست خويش ، با دشمن [ خويش ] ؛
ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
اين مر « 5 » شما را بهتر ، اگر مىدانيت خير از شر . ( 41 )
لَوْ كانَ عَرَضاً قَرِيباً
اگر بودى بهرهء دنيايى نزديك به گرفتن
وَ سَفَراً قاصِداً
و سفر [ ى ] ميانه آسان به رفتن ؛
لَاتَّبَعُوكَ
اين منافقان كه بهانه مىكنند به رفتن ، بجاى آوردندى متابعت ،
وَ لكِنْ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ
و ليكن « 6 » دور شد بر ايشان مسافت ، و سفرى بود با مسّ « 7 » آفت ، و در وى بسى مخافت ، و مخافت مخّ آفت .
وَ سَيَحْلِفُونَ
هامش
( 1 ) - ن : « بر » ندارد .
( 2 ) - ن و ت : فريشتگان .
( 3 ) - ن : « است كه » ندارد .
( 4 ) - ن : و با رفعت .
( 5 ) - ن : « مر » ندارد .
( 6 ) - ن : و لكن .
( 7 ) - اصل : « با بسى » كه از « ن » اصلاح شد .
( 8 ) - ن : « بر » ندارد .