سَمِيعٌ عَلِيمٌ
چه وى است شنوندهء گفتار تو ، و دانندهء اسرار تو . ( 200 )
إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا
آنها كه ايشانند متقيان ، چون برسد به ايشان وسوسهاى از شيطان ، ياد آورند « 1 » پندهاى قرآن ،
فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ
ناگاه ببينند راه [ صواب ] و احسان . ( 201 )
وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الغَيِّ
و برادران ديوان يعنى گمراهان ، پيوسته مىدارند ديوان ايشان را در طغيان ،
ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ
باز بازنمىايستند از كار بىسامان .
( 202 )
وَ إِذا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قالُوا لَوْ لا اجْتَبَيْتَها
و چون نيارى به ايشان آيتى كه ايشان كنند آرزو ، گويند چرا نساختى آيتى و نياوردى چون آن ديگرها وحى نيست چه ساختهء تو .
قُلْ إِنَّما أَتَّبِعُ ما يُوحى إِلَيَّ مِنْ رَبِّي
بگوى كه من متابع آنم كه به من وحى مىآيد از خداى ،
هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَ هُدىً
اين قرآن حجتهاى روشن است و به حق رهنماى ؛
وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
و رحمت است مر قومى را « 2 » كه ايمان آرند ، و دست از كافرى بدارند « 3 » . ( 203 )
وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا
و چون خوانده شود [ قرآن ] وى را « 4 » گوش داريت ، و زفانها خاموش داريت ،
لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
تا بود كه رحمت يابيت ، و از عقوبت نجات و سلامت يابيت . ( 204 )
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً
و ياد كن خداوند خويش را در نهان ، به زارى زفان ، و ترس دل و جان ،
وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ
و فرود از بلندى كه بود بيرون « 5 » از حدّ فرمان ،
بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ
بامدادان و شبانگاهان ،
هامش
( 1 ) - ن و ت : ياد آرند .
( 2 ) - اصل ؛ مر قوم را .
( 3 ) - ن : دارند .
( 4 ) - ن : ورا .
( 5 ) - ن : برون .