شويت . ( 19 )
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطانُ
وسوسه كرد ايشان را شيطان ،
لِيُبْدِيَ لَهُما ما وُورِيَ عَنْهُما مِنْ سَوْآتِهِما
تا پيدا كند مر ايشان را آنچه پوشيده كرده شده بود از ايشان ، عورتهاى ايشان .
وَ قالَ ما نَهاكُما رَبُّكُما عَنْ هذِهِ الشَّجَرَةِ إِلَّا أَنْ تَكُونا مَلَكَيْنِ
گفت بازنداشتتان - پروردگارتان از اين درخت مگر از بهر آنك اگر بخوريت ، همچون فرشتگان « 1 » شويت ؛ در انقطاع شهوت ، و آسان شدن آوردن طاعت ،
أَوْ تَكُونا مِنَ الْخالِدِينَ
يا جاويدانه « 2 » مانيت در جنّت . ( 20 )
وَ قاسَمَهُما إِنِّي لَكُما لَمِنَ النَّاصِحِينَ
و سوگند ياد كرد ايشان را كه منم شما را از ناصحان . ( 21 )
فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ
پس در افكندشان در بلا « 3 » به فريب و دستان ؛
فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما
چون از بر آن درخت چشيدند ، پديد آمد مر ايشان را عورتهاى ايشان تا بديدند ، آنچه « 4 » مىنديدند .
وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ
و آغازيدند « 5 » برگهاى درخت انجير بهشتى بر اندام خويش پوشيدن ، و در ستر خويش « 6 » كوشيدن ؛
وَ ناداهُما رَبُّهُما
و خطاب كردشان ، پروردگار ايشان :
أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ
ا نهى نكرده بودم از آن درخت شما را ،
وَ أَقُلْ لَكُما إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبِينٌ
و نگفته بودمتان كه شيطان « 7 » دشمن پيداست مر شما را . ( 22 )
قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا
گفتند آدم و حوّا ، اى پروردگار ما ؛ بر تنهاى خويش ستم كرديم ،
وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
و اگر نيامرزى ما را و نبخشايى
هامش
( 1 ) - ن و ت : فريشتگان .
( 2 ) - ن : جاودانه .
( 3 ) - ن : به بلا .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - اصل : زير كلمهء « آغازيدند » نوشته است ، « يعنى در استادند » .
( 6 ) - ن و ت :
و در ستر عورت خود كوشيدن .
( 7 ) - ن و ت : ابليس .