فَما كانَ دَعْواهُمْ إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا
نبود گفتار ايشان چون آمد به ايشان عذاب ما ناگهان ،
إِلَّا أَنْ قالُوا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ
مگر آنك گفتند كه ما بوديم ستمكاران . ( 5 )
فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ
هرآينه سؤال كنيم از امّتان ، و هرآينه سؤال كنيم از پيغامبران . ( 6 )
فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما كُنَّا غائِبِينَ
هرآينه خبر دهيمشان به كردارها [ ى ] ايشان « 1 » كه همه دانستيم ، و ديديم و شنيديم ، و از آن غايب نبوديم . ( 7 )
وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ
و وزن اعمال آن روز حق است ، و اين خبر كه مىدهيم صدق است ؛
فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
هر كه را پلّهء طاعتها گران آيد آنها رستگارانند . ( 8 )
وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ
و هر كرا سبك آيد آنها زيانكارانند ،
بِما كانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ
بدانك آيات ما را منكرانند ، و بر خويشتن ستمكارانند .
( 9 )
وَ لَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِي الْأَرْضِ
بدرستى و راستى كه داديمتان در زمين مكان و مكانت و مكنت ،
وَ جَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ
و ساخته كرديم شما را « 2 » در وى اسباب معيشت ،
قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ
اندكى مىآريت شكر اين نعمت . ( 10 )
وَ لَقَدْ خَلَقْناكُمْ ثُمَّ صَوَّرْناكُمْ
بدرستى و راستى كه آفريديمتان « 3 » ، باز خبر مىدهيم كه صورت نيكو داديمتان ؛
ثُمَّ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ
بازمىآگاهانيمتان ؛ كه گفتيم فريشتگان را كه سجده كنيت آدم را ، و تعظيم به جاى آريت اين معظّم را .
فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ
همه سجده كردند در حين ، مگر ابليس لعين ؛
لَمْ يَكُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ
كه نبود از سجدهآرندگان ، و طاعت دارندگان . ( 11 )
هامش
( 1 ) - ن : شان .
( 2 ) - ن : مر شما را .
( 3 ) - ن : آفريدم .