خداى تعالى كعبهء با احترام را ، و چهار ماه حرام را ؛ و گوسفند « 1 » و گاو و شتر به حرم فرستاده را « 2 » ، و شتران قلاده بر نهاده را ؛ سبب امان خلقان « 3 » گردانيد ، و اهل آفاق را بدين اسباب سلامت به كعبه رسانيد ؛
ذلِكَ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
و اين بدان است تا بدانيت كه خداى تعالى مىداند آنچه « 4 » در آسمانها و زمينهاست ، و خداى تعالى به هر چيزى داناست . ( 97 )
اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ
بدانيت كه عذاب خداى تعالى سخت است مر مخالفان را ،
وَ أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
و خداى تعالى آمرزنده و بخشاينده است مر موافقان را . ( 98 )
ما عَلَى الرَّسُولِ إِلَّا الْبَلاغُ
نيست بر رسول مگر رسانيدن رسالت ،
وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما تَكْتُمُونَ
و خداى تعالى داند آنچه « 7 » پيدا مىكنيت از طاعت ، و آنچه « 8 » پنهان مىداريت از معصيت . ( 99 )
قُلْ لا يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَ الطَّيِّبُ
بگو يا محمد كه پليد با پاك برابر نبود « 5 » ،
وَ لَوْ أَعْجَبَكَ كَثْرَةُ الْخَبِيثِ
و اگر چند از بسيارى پليد ترا شگفت آيد ؛
فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الْأَلْبابِ
بترسيت از خداى تعالى اى خردمندان ،
لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
به اميد آنك رستگارى يابيت به دو جهان . ( 100 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَسْئَلُوا عَنْ أَشْياءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ
اى مؤمنان مپرسيت از چيزهائى كه اگر پيدا كرده شود شما را غمگين شويت ، « 6 »
وَ إِنْ تَسْئَلُوا
هامش
( 1 ) - ن : گوسبند .
( 2 ) - اصل : فرستاد را .
( 3 ) - ن : خلق .
( 4 ) - ن : آنج .
( 5 ) - ن و ت : نشود .
( 6 ) - در « ن » عبارت چنين است : « كه اگر پيدا كرده شود شما را تا بدانيت . »
( 7 ) - ن : آنج .
( 8 ) - ن : آنج .