كافران ، نه تمام به ظاهر و باطن با مخلصان ، و نه تمام به سرّ و علانيه با مشركان ؛
وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا
و هر كرا گمراه گردانيد خداى تعالى بدانك دانست از وى اختيار ضلالت ، تو نيايى يا محمد مرورا هرگز راه به سوى هدايت .
( 143 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ
اى مؤمنان كافران را به دوستى مگيريت ، و دوستى مؤمنان را ممانيت ،
أَ تُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطاناً مُبِيناً
ا مىخواهيت كه حجّت خداى تعالى را بر خويشتن به عذاب لازم كنيت . ( 144 )
إِنَّ الْمُنافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ
منافقان در دركهء فرودتر بوند « 1 » از دوزخ سوزان ،
وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً
و نيابى ايشان را نصرتكننده به دو جهان . ( 145 )
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا
مگر آنها كه توبه كنند ، و كارهاى تباه « 2 » خويش را به صلاح آرند ،
وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ
و اعتماد بر خداى تعالى كنند ،
وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ
و دين خويشتن « 3 » را از ريا خالص كنند .
فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ
آنها بوند با مؤمنان در بهشت جاويدان « 4 » ،
وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً
و هرآينه بدهد خداى تعالى مؤمنان را ثواب فراوان . ( 146 )
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ
عذاب نكندتان خداى تعالى اگر شما شاكر باشيت در « 5 » طاعت ، و مخلص باشيت در عقيدت ؛
وَ كانَ اللَّهُ شاكِراً عَلِيماً
و خداى تعالى طاعت اندك بنده را « 6 » پذيرنده است ، با آنكه « 7 » از وى گناهان بسيار داننده است . ( 147 )
هامش
( 1 ) - اصل : بودند .
( 2 ) - ن : تبه .
( 3 ) - ن : خويش .
( 4 ) - ن : جاودان .
( 5 ) - ن : به .
( 6 ) - ن : « را » ندارد .
( 7 ) - ن : با آنك .