رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ
اى پروردگار ما بده ما را آنچه « 1 » وعده كردهاى بر زفان « 2 » رسولان خويش ،
وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ
و رسوا مكن ما را روز قيامت چه خلاف نكنى وعدهء خويش ، به حقّ بندگان خويش . ( 194 )
فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ
اجابت كردشان ، پروردگارشان ،
أَنِّي لا أُضِيعُ عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ
و گفت من ضايع نكنم كار هيچ كار كنندهاى از شما مؤمنان
مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى
از مرد يا از زن ،
بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ
بعض از شما از بعضاند همه در دين « 3 » چون يكتن .
فَالَّذِينَ هاجَرُوا
آنان كه هجرت كردند ،
وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ
و ايشان را از خانههاى ايشان بيرون « 4 » آوردند ،
وَ أُوذُوا فِي سَبِيلِي
و در سبيل من همه را بيازردند ،
وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا
و همه با كافران كارزار كردند ، و بعض را كشتند و بعض را كارزار كردند « 5 » ؛
لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ
هرآينه در گذارم گناهان ايشان ،
وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
و هرآينه درآرمشان به بوستانها اى كه مىرود آبهاى روان ، در زير كوشكها و درختان ايشان ؛
ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
آن پاداشى است از خداى وهّاب ،
وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ
و از خداى تعالى است نيكويى ثواب . ( 195 )
لا يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي الْبِلادِ
نفريبدا ترا برگشتن كافران در شهرها ، با نعمتها و بهرهها . ( 196 )
مَتاعٌ قَلِيلٌ
چه اين اندك برخوردارى است ،
ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ
بازشان به دوزخ گرفتارى است « 6 » ،
وَ بِئْسَ الْمِهادُ
و بد قرارگاهى كه در وى همه بىقراريست . ( 197 )
لكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ
ليكن « 7 » آنها كه بترسند از پروردگارشان ،
لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي
هامش
( 1 ) - ن : آنج .
( 2 ) - ن : بر زبان .
( 3 ) - اصل : در اين .
( 4 ) - ن : از خانههاشان برون . . .
( 5 ) - ن : بكشتن و كارزار كردند .
( 6 ) - اصل : گفتارى است .
( 7 ) - ن : لكن .