اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ
ايشانند ، كه در لعنت خداى تعالى و در لعنت لعنتكنندگانند - . ( 160 )
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا
مگر آنها كه از جهودى برگردند ، و تباهكردههاى خود را « 1 » به صلاح آرند ، و پنهانكردههاى خود را پيدا كنند ؛
فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ
آنهااند كه توبهء ايشان بپذيريم ، و بر گذشتههاشان نگيريم ،
وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
و منم توبه پذيرنده ، و بر تايبان بخشاينده . ( 161 )
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ
آنكسها كه كفر آوردند ، و بر كفر مردند ؛
أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ
آنهااند كه بر ايشان است لعنت خداى تعالى و فريشتگان ، و همهء آدميان . ( 162 )
خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ
جاويدانه « 2 » باشند در لعنت و سبك نكنند بر ايشان عقوبت ، و ندهندشان زمان و مهلت . ( 163 )
وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ
و خداى شما يكى است ،
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ
نه خدايى مگر آن خداى بخشندهء بخشايندهء مهربان « 3 » . ( 164 )
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
به درستى كه « 4 » در آفريدن « 5 » آسمانها و زمينها ،
وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ
و بر افزودن « 6 » شبها و روزها ،
وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ
و رفتن كشتىها در درياها ،
بِما يَنْفَعُ النَّاسَ
بدانچه « 7 » در وى است مردمان را از منفعتها ،
وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ
و آنچه « 8 » مىفرستد خداى تعالى از آسمان از آبها ،
فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها
و زنده كند به وى زمينها را سپس خشكىها ،
وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ
و آنچه « 9 » پراكند در وى از جانوران به
هامش
( 1 ) - ن : « خود را » ندارد .
( 2 ) - ن : جاودانه .
( 3 ) - ن و ت : . . . جز وى خداى نيست روزىدهنده و بخشاينده بر هر بندهاى است .
( 4 ) - ن : « بدرستى كه » ندارد .
( 5 ) - ن و ت : در آفرينش .
( 6 ) - ن : و بر افرودى . ت : و گرديدن .
( 7 ) - ن : آنج .
( 8 ) - ن : آنج .
( 9 ) - ن : آنج .