وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ
و هرآينه آزموده كنيمتان به چيزى از بيم ، و گرسنگى عظيم ؛ و رسيدن نقصانها و ضررها ، به مالها و تنها و برها ،
وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ
و مژده ده يا محمد صابران را . ( 156 )
الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ
آنها كه چون مصيبتى رسد ايشان را
قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
گويند ما « 1 » مر خداى را بندهايم ، و به وى بازگردندهايم . ( 157 )
أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ
آنهااند كه ايشان راست از خداى ايشان ثناء و رحمت ، و ايشانند ثابتان بر هدايت . ( 158 )
إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ
دويدن ميان صفا و مروه ، از شعاير دين خداى است در حج و عمره ؛
فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما
هر كه حج يا عمره گزارد « 2 » ، بر وى بزه نيست كه بر هر دو « 3 » طواف آرد .
طواف مشركان به هر دو از بهر اساف و نايله بود ، و آن دو بت بود ، و در طواف از بهر ايشان فساد و غايله بود . طواف مؤمنان بر آن مثال نيست ، و ايشان را در آن و بال نيست ؛
وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً
و هر كه بعد حجّ اسلام حجّ « 4 » تطوّع آرد ، يا عمره گزارد « 7 » ؛
فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ
خداى تعالى پذيرنده « 5 » و جزادهندهء عمل وى است ، و دانندهء مراد و امل وى است . ( 159 )
إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ ما أَنْزَلْنا مِنَ الْبَيِّناتِ وَ الْهُدى مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتابِ
آن جهودانى كه پنهان مىكنند آنچه « 6 » فرستاديم از آيات پيدا و بيان هدى ، از بعد آنك پيدا كرديم اهل كتاب را در تورات موسى ؛
أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ
هامش
( 1 ) - ن : كه ما .
( 2 ) - اصل : گذارد .
( 3 ) - ن و ت : بهر دو .
( 4 ) - ن و ت : حجى .
( 5 ) - ن : پذيرنده است .
( 6 ) - ن : آنج .
( 7 ) - اصل : گذارد .