و اصحاب وى ، و گويند چهل تن بودند كه آمدند از حبشه « 1 » و سى و دو تن از اهل يمن و هشت تن از علماى شام مىخواندند تورات را به حق تلاوت وى ، و متابعت مىكردندش به حقّ وى ؛
أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
آنهااند به وى گروندگان « 2 » ،
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
و هر كه كافر شود به وى آنهااند زيانكاران . ( 121 )
يا بَنِي إِسْرائِيلَ
اى « 3 » فرزندان يعقوب
اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ
ياد داريت نعمتهاى مرا كه شما را دادم ، و بر اهل روزگار شما را « 4 » فضل نهادم . ( 122 )
وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً
و بترسيت از عذاب روزى كه در وى كسى نيابت كسى ندارد ،
وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَةٌ
و فدا « 5 » پذيرفته نشود ، و شفاعتى منفعتى « 6 » نيارد ؛
وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ
و نه ايشان را نصرتى ، و نه از كسى معونتى . ( 123 ) .
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ
و ياد كنيت [ چون ] آزموده كرد ابراهيم را خداوند وى به كلماتى : و آن امور مناسك و مشاعر بود ، يا شرايع و شعائر بود ، يا او امر و زواجر بود ، يا آن ده سنّت ظاهر بود ؛
فَأَتَمَّهُنَّ
به همه قيام كرد ، و همه را تمام كرد .
قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً
خداى تعالى گفت من گردانيدمت امام حق ، و مقتداى خلق :
قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي
ابراهيم گفت و از فرزندان من نيز امام گردان ، و اين نعمت بر ما تمام گردان ،
قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
خداى تعالى گفت نرسد اينك « 7 » گفتيم به شأن تو ، به درخواست تو به مشركان از فرزندان تو . ( 124 )
وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً
و ياد كنيد چون خانهء كعبه را جاى بازگشت مردمان
هامش
( 1 ) - ن : از حبشه بيامدند .
( 2 ) - ن : گرويدگان .
( 3 ) - ن : يا .
( 4 ) - ن : شما .
( 5 ) - ن و ت : و فدايى .
( 6 ) - ن : منفعت .
( 7 ) - ن و ت : اين كه .