فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
و چون تقدير بودن [ چيزى ] كرده بود گرداندش چنانك خواست . ( 117 )
وَ قالَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ لَوْ لا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينا آيَةٌ
و گفتند نادانان ؛ يعنى مشركان قريش چرا سخن نمىگويد با ما خداى ما ، يا نمىفرستد نشان « 1 » بر وفق هواى ما .
كَذلِكَ قالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ
همچنين گفتند آنها كه بودند پيش از روزگار ايشان ، همچون گفتار ايشان ،
تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ
ماننده آمد با يكديگر دلهاى ايشان ، يا به يكسان مىآيد « 2 » باطنهاى ايشان ؛
قَدْ بَيَّنَّا الْآياتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ
پيدا كرديم نشانيها ، مر قومى را كه بايقينند و بىگمانيها . ( 118 )
إِنَّا أَرْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَ نَذِيراً
ما فرستاديمت يا محمد مربيان حق را ، و مژدهدهنده و ترساننده مر خلق را ؛
وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحِيمِ
و تو پرسيده نشوى از دوزخيان ، و عتاب با تو نيست از كردار بد ايشان . ( 119 )
وَ لَنْ تَرْضى عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لَا النَّصارى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ
و خشنود نشوند از تو جهودان و ترسايان ، تا آنگاه كه نشوى متابع ملّت ايشان .
قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى
بگو يا محمد كه دين خداى است ، كه به همه راستيها رهنماى است ؛
وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ
و اگر به روى به دم آرزوهاى ايشان ، از بعد آنك آمد به تو علم و بيان ، نباشد ترا از خداى تعالى دوستدارنده [ اى ] ، و نصرتكننده [ اى ] . ( 120 )
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ
آنكسها كه ايشان را كتاب تورات داده بوديم و نيز به مصطفى صلى اللّه عليه و سلم و قرآن گرويدند و آن عبد اللّه بن سلام بود
هامش
( 1 ) - ن : نشانيى .
( 2 ) - ت : تا يكسان مىنمايد . . .