تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بخشى از تفسيرى كهن به پارسى (فارسى) — صفحة 128

مساهمون:

ص١٢٨
هام سنك يك ذرّه نه در زمين نه در آسمان بفتح - را - بجاى - من - و نه كم از ذرّه و نه مه از آن مكر كه در نوشتهء است بيذا روشن درست اين كتاب ايذر لوح محفوظ است *

[ سوره يونس ( 10 ) : آيات 62 تا 66 ]

أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 62 ) الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ ( 63 ) لَهُمُ الْبُشْرى فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ( 64 ) وَ لا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 65 ) أَلا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ وَ ما يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكاءَ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلاَّ الظَّنَّ وَ إِنْ هُمْ إِلاَّ يَخْرُصُونَ ( 66 ) آكاه بيذ فردا نه بيم است و نه هيج اندوهكن بند
الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْرى
ايشان كه بكروفيذند و ازو آزرم مىداشتند ايشانرا شواشانان است درين جهان و در آن جهان شواشانان اين جهانى خواب نيكوست كه خوذ را بينند يا ايشانرا بينند * جذ كردن نيست سخنان خذايرا و بذيسهاء او را آنست بيروزى بزركوار
وَ لا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ
اندوهكن مكناذ ترا سخن ايشان ايذر اختصار عظيم است و تمام شذ ايذر سخن * سخنان ژشت نابكار منكر از دشمنان خذاى فراوان بوذ آن را همه درين قول مضمر كرد *
إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً
عزّت خذايرا است بهمهءى و توانستن با همه كس و او شنوااى است داناء
أَلا إِنَّ لِلَّهِ
آكاه بيذ كه اللّه را است هرج در آسمان و زمين جيز است و ما يتّبع اين ، ما ، استفهام است بجه جيز مىپىبرند ايشان كه جذ ز اللّه انبازان مىخوانند يعنى جه مىبندارند وجه مىدانند [ 129 ] وجه مىبيوسند و بر جه اعتماد مىكنند جذ از بنداره بى مىبرند و جذ از