مسأله 1337 - اگر موقعى كه سفر مىرود شك كند كه به حد ترخص يعنى جايى كه اذان را نشنود و ديوار را نبيند رسيده يا نه بايد نماز را تمام بخواند و در موقع برگشتن اگر شك كند كه به حد ترخص رسيده يا نه بايد شكسته بخواند .
مسأله 1338 - مسافرى كه در سفر از وطن خود عبور مىكند وقتى به جايى برسد كه ديوار وطن خود را ببيند و صداى اذان آن را بشنود بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1339 - مسافرى كه در بين مسافرت به وطنش رسيده تا وقتى در آنجا هست بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود يا چهار فرسخ برود و همان روز يا شب آن برگردد وقتى به جايى برسد كه ديوار وطن را نبيند و صداى اذان آن را نشنود بايد نماز را شكسته بخواند .
مسأله 1340 - محلى را كه انسان براى اقامت و زندگى خود اختيار كرده وطن اوست چه در آنجا به دنيا آمده و وطن پدر و مادرش باشد يا خودش آنجا را براى زندگى اختيار كرده باشد .
مسأله 1341 - اگر قصد دارد در محلى كه وطن اصليش نيست مدتى بماند و بعد به جاى ديگر رود آنجا وطن او حساب نمىشود مگر اينكه مدت زيادى مثل بيست يا سى سال در آنجا بماند و طورى زندگى كند كه كسانى كه قصد وطن بودن آنجا را كردهاند زندگى مىكنند مثل اينكه پسران خود را از آنجا زن بدهد و دختران خود را آنجا شوهر بدهد و توسعه در خويشاوندى و خريد املاك بدهد و ملاك اين است كه عرف و عموم مردم آنجا را وطن او حساب نمايند خصوصاً در صورتى كه وطن ديگرى نداشته باشد كه آن در صدق وطن عرفى دخيل است و نيز اگر وطن او حساب نشود و ليكن طورى است كه هر جا مسافرت مىرود به آنجا برمىگردد نماز او تمام است و روزه نيز بايد بگيرد اگر چه قصد ماندن ده روز را ننمايد پس طلابى كه در شهر مقدس قم و نجف اشرف و غير اينها مدتى مىمانند و هر جا به مسافرت مىروند به آنجا برمىگردند حكم شخصى را دارند كه آنجا را وطن گرفته باشد و اگر در سال در ايام تحصيلى حوزه چنين باشند و در ايام تعطيلى مثل تابستان كه در وطنهاى خودشان هستند و به هر جا بروند به وطن خود برمىگردند فقط در ايام تحصيلى اين حكم را دارند .
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 245
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٢٤٥