مسأله 1342 - جايى را كه انسان محل زندگى خود قرار داده و مثل كسى كه آنجا وطن اوست در آنجا زندگى مىكند كه اگر مسافرتى براى او پيش آيد دوباره به همانجا برمىگردد اگر قصد اينكه وطن او باشد نداشته باشد و در نظر مردم هم وطن حساب نشود وطن او نيست ولى گذشت كه حكم وطن را دارد كه بايد نماز را تمام بخواند و روزه هم بگيرد و خلاصه نماز مسافر شكسته است و اين شخص را مسافر نمىگويند اگر چه متوطن هم حساب نشود .
مسأله 1343 - كسى كه در دو محل زندگى مىكند مثلًا شش ماه در شهرى و شش ماه در شهر ديگر مىماند هر دو وطن اوست و نيز اگر بيشتر از دو محل را براى زندگى خود اختيار كرده همه آنها وطن او حساب مىشود .
مسأله 1344 - كسى كه در محلى ملك دارد اگر موقعى كه آن ملك را دارد شش ماه در آنجا بماند تا وقتى كه آن ملك مال اوست هر وقت در مسافرت به آنجا برسد بايد نماز را تمام بخواند ، البته در صورتى كه آن ملك قابل سكونت بوده باشد مثل خانه و باغ و زمين و امثال اينها و اما اگر آن ملك مثل درخت خرما يا غير آن باشد كه ملك قابل سكونت نيست اين حكم را ندارد .
مسأله 1345 - اگر به جايى برسد كه وطن او بوده و از آنجا صرف نظر كرده نبايد نماز را تمام بخواند اگر چه وطن ديگرى هم براى خود اختيار نكرده باشد .
مسأله 1346 - مسافرى كه قصد دارد ده روز پشت سر هم در محلى بماند يا مىداند كه بدون اختيار ده روز در محلى مىماند در آن محل بايد نماز را تمام بخواند .
مسأله 1347 - مسافرى كه مىخواهد ده روز در محلى بماند لازم نيست قصد ماندن شب اول يا شب يازدهم را داشته باشد و همين كه قصد كند اذان صبح روز اول تا غروب روز دهم بماند بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر مثلًا قصدش اين باشد كه از ظهر روز اول تا ظهر روز يازدهم بماند احتياط واجب آن است كه نماز را هم شكسته و هم تمام بخواند .
مسأله 1348 - مسافرى كه مىخواهد ده روز در محلى بماند در صورتى بايد نماز را تمام بخواند كه بخواهد تمام ده روز را در يك جا بماند پس اگر بخواهد مثلًا ده روز در نجف و كوفه يا در تهران و شميران بماند بايد نماز را شكسته بخواند .
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 246
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٢٤٦