مسئله 177 : در صحّت نيت ، گفتن به زبان و گذراندن از ذهن معتبر نيست ( يعنى لازم نيست نيت را به زبان آورده يا از ذهن خود بگذراند ) بلكه داعى بر آن كفايت مىكند مانند عبادتهاى ديگر كه در آنها داعى كافى است .
مسئله 178 : در صحت احرام عزم بر ترك محرّمات از اول تا آخر احرام معتبر نيست ، مگر استمناء و جماع ، پس اگر از اول احرام حج قصدش اين باشد كه پيش از وقوف به مزدلفه استمناء يا با عيال خود جماع ( نزديكى ) نمايد يا مردد باشد احرامش باطل خواهد بود . و اما اگر از اول عزمش ترك اين دو امر باشد و عزمش تا آخر استمرار نداشته باشد ، به اينكه پس از تحقق احرام قصد بجا آوردن يكى از اين دو امر را نمايد احرامش باطل نخواهد شد ولى اگر از اول قصد داشته باشد كه يكى ديگر از تروك احرام مثل زير سايه رفتن را با عذر يا بدون عذر انجام بدهد نيت او باطل نيست اگرچه كفاره بر او واجب شود و قصد چيزى كه منافات با اصل حج يا عمره نداشته باشد ضرر به نيت نمىزند اگرچه منافات با لوازم آن داشته باشد .
دوم : تلبيه ، يعنى گفتن اين چند جمله است : « لَبَّيْكَ
مناسك حج (1415هـ) — صفحة 100
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص١٠٠