قانون گذار اسلام در 14 قرن پيش كه دنيا در تاريكى جهل مىزيست ، از ضررها و فسادهاى خون كاملًا مطلع بوده و بر خلاف عقيده مردم آن زمان ( كه خون از غذاهاى رسمى لذيذ آنها محسوب بود ) خوردن آن را حرام و از نجاسات شمرده است و قرآن كريم به صراحت حرمت خون را اعلام نموده است ، در كتاب تمدن الاسلام ، ص 185 آمده ، « پروست » كه از فلاسفه غرب است مىنويسد :
« وقتى در آمريكاى شمالى با خون تغذيه مىكردند ، در همان دوره كشف شده كه خوردن خون ضررهاى مهمى دارد . »
ب ) حكمت نجاست منى
منى از جمله مواد آلى حيوانى و ازتى و سريع الفساد و كانون ميكروبها ، بلكه عين خون تغيير رنگ داده است و از 20 گرم خون يك گرم منى توليد مىگردد . « 1 » در هر قطره از خون چندين هزار جاندار « گلبول سفيد و قرمز » و ميكروبهاى ديگر شناورند . و در هر قطره از منى چندين هزار جاندار « اسپرماتوزئيد » و ميكروبهاى ديگر ، مثل ميكروب سفليس و سوزاك و غيره شناورند .
تفاوت منى با وذى و ودى
آب وذى با منى فرق دارد ، زيرا كه وذى رطوبت مختصرى است كه از غدد مخصوص ، پس از آمدن منى ، ترشح مىكند و خاصيت ضد سمى دارد ، چون در موقع خروج منى سمهايى در مجارى باقى مىماند . رطوبت وذى بىآزار براى دفع سمهاى منى در مجارى و نقطه مقابل منى است . منى سم است وذى ، ضد سم . منى ميكرب دارد ، وذى ميكرب كش است . از اين جهت در شرع اسلام منى نجس و وذى پاك است . چنانچه رطوبت مذى هم كه در وقت شوخى با همسر گاهى ترشح مىكند ، چون ضررى نداشته آن را پاك قرار داه و موجب غسل هم نيست .
هامش
( 1 ) . تمدن اسلامى ، ص 289 .