اگر چيزى به ادرار بچه شيرخوار ، نجس شده باشد ؛ عرفاً در هنگام تطهير ، محل نجس را به مقدارى از آب پاك خيس مىكنند و احتياج به تعدد و فشار ندارد و فلسفه آن ظاهر است كه به همين مقدار آب جزئى آثار سوء و مواد ازتى ادرار طفل كه بسيار ناچيز مىباشند ، مغلوب فرمانهاى ازتى آب شده و محل ، نظيف و پاك مىشود .
در پاك كردن اجسامى مثل پارچه و لباس ، كه آب را در خود نگه مىدارد ، بايد آب آن را با فشار خارج نمود تا محل پاك شود . آن مقدار جدا شده نيز بنابر مشهور فقهاء لازم است از آن پرهيز نمائيم .
زيرا كه آب به واسطه جاذبيتش ، مواد آلى و ميكروبهاى محل نجس را به خود جذب و در خود حل مىنمايد و آن آثار سوء نجاست ( از محل جداشده ) در آب وارد و محلول در آن است و اين آب مضر و آلوده به ميكروب و داراى سوء نجاست محل نجس مىباشد . اگر چه نجاست و ضررها و آثار سوء آن كمتر از محل نجس است ، زيرا به واسطه جدايى ميكروبها و مواد آلى آن و تسلط فرمانهاى ازتى آب بر آنها نسبتاً پاكيزه شد و ليكن اين آب از آلودگى محفوظ نيست و اطمينانى به آن نداريم .
از اين رو بايد از اين آب پرهيز كرد و آن را در رديف آبهاى آلوده به شمار آورد و آن را از محل فشرد تا خارج گردد و چون ميكروبها و اثرات سوء نجس در اين آب حل شده بعد از فشردن محل آلودگى ، نجات پيدا كرده و پاك و نظيف مىگردد .
فقهاء در پاك شدن چيزهاى نجس ، ورود آب را به محل نجس شرط مىدانند و چنانچه بنا بر مشهور اگر نجس را در آب قليل وارد نموديم سبب طهارت محل نمىشود ؛ بلكه آن آب هم ( بنا بر احتياط ) محكوم به نجاست مىگردد .
علتش آن است كه چيز آلوده به نجاست وقتى در آب قليل وارد شد آن آب ، آلوده به ميكروب مىشود و آثار سوء نجاست در آن نيز تاثير مىنمايد و آب آلوده و نجس قدرت تطهير ندارد و بايد از
حكمت ها و اسرار علمى احكام بهداشتى اسلام (فارسى) — صفحة 116
مساهمون: شيخ احمد اهتمام (ملا احمد)
ص١١٦