در جلد اول كتاب ، برخى از كلمات او از كتاب « مساحرة قسطنطنيّه » را ، نقل كردم از آن جمله گويد : دين اسلام ضدّ تنبلى و سستى بوده و به سعى و جدّيت امر مىنمايد .
از كلمات پيامبر و روش عملى او همين مطلب بر مىآيد . چنانچه روزى پيغمبر اسلام با جمعى از ياران خويش بر جماعتى گذر كردند و پيامبر از سلام دادن به شخصى خوددارى كرد و به هنگام بازگشت ، به همان شخص سلام كردند .
از علّت سلام ندادن و عكس آن ، سؤال شد ؛ جواب فرمودند : چون اوّل او را به كارى مشغول نديدم ، نخواستم كه به شخص بيكار سلام دهم ، و چون در موقع برگشتن به كارى اشتغال داشت ، لازم دانستم كه او را از سلام محروم ننمايم !
اين كلام عالى ، فلسفهاى بس عالى دارد كه عقل بشرى از درك نكات عاليهاش عجز دارد و از جمله مصالح مهم جوامع است .
تجديد شدن نماز در اوقات معين و مناسب ، به طورى كه براى افرادى كه مشغول كار و فعاليت هستند وقت نماز استراحت است ، و براى اشخاصى كه مشغول كار نيستند ، مشغوليت وحركت مفيد است و موافق حفظ سلامت عمومى مىباشد .
در جاى ديگر مىگويد : داخل بينى ، از روى تدبير خلقت ، داراى بسى موهاى نازك است و حامل كرورها موجودات ذرّهبينى و ميكروسكوپى مىباشد و مضمضه واستنشاق در وضوى نماز ، آن ميكروبها را دفع و ردّ مىنمايد . « 1 »
هامش
( 1 ) . مساحرة قسطنطنيه ، ص 55 .