است .
« اذا دُعِىَ احَدُكُمْ الى طَعامٍ فلا يَسْتَتْبِعَنَّ وَلَدَهُ فَانَّهُ انْ فَعَلَ اكَلَ حَراماً وَدَخَلَ غاصِباً » « 1 »
حقّالناس
گناهان در يك تقسيمبندى كلّى بر دو قسمند ، قسمى حقّاللَّه محض مىباشند و چيزى از حقوق بندگان در آنها نيست . اين بخش از گناهان ، منحصراً تعدّى بهحقّ خداوند محسوب مىشوند . از جملهء اين گناهان ، كفر ، شرك ، ريا ، ترك برخى واجبات مانند روزه و . . . مىباشند .
بخش ديگر از گناهان حقّاللَّه و حقّالناس مىباشند . خداى متعال براى بندگان خود حقوقى در نظر گرفته و تعدّى نسبت به آن حقوق موجب پايمال شدن حقّ خلق مىباشد ، ولى چون واضع اين حقوق چنانچه گفتيم خداوند است ، تعدّى به حقّ خلق در واقع تعدّى به حقّاللَّه نيز شمرده مىشود . اين بخش از معاصى را هر چند هم حقاللَّه و هم حقالناس مىباشند ، اصطلاحاً گناهان حقالنّاس مىنامند .
قتل ، غصب ، افتراء و . . . از اين جملهاند .
حضرت امير عليه السلام در روايت ذيل تقسيم ديگرى براى گناهان بيان فرموده و گناه را به سه قسم حقّاللَّه ، حقّنفس و حقّغير ( الناس ) تفسير نمودهاست .
قال على عليه السلام :
« فَمَنِ اسْتَطاعَ مِنْكُمْ انْ يَلْقَى اللَّهَ وَهُوَ نَقِىُّ الرَّاحَةِ مَنْ دِماءِ الْمُسْلِمينَ وَامْوالِهِمْ ، سَليمُ اللِّسانِ مِنْ اعْراضِهِمْ فَليَفْعَلْ . . . الا وَانَّ الظُّلْمَ ثَلاثَةٌ ، فَظُلْمٌ لا يُغْفَرُ وَ ظُلْمٌ لا يُتْرَكُ وَ ظُلْمٌ مَغْفُورٌ لا يُطْلَبُ فَامَّا الظُّلْمُ الَّذى لا يُغْفَرُ فالشِّركُ بِاللَّهِ ، قال اللَّه سبحانه « انَّ اللَّهَ
هامش
( 1 ) - هنگامىكه يكى از شماها را به سفرهاى دعوت كردند ، فرزندش را با خود نبرد ، كه اگر چنين كند حرام خورده و غاصبانه وارد منزل ديگرى شده است . ( فروع كافى - جلد 6 - صفحه 270 ) اين روايت در وسايل الشيعه با مختصر اختلافى در تعبير آمده است . ( وسايل الشيعه - جلد 16 - صفحه 493 و 504 ) .