لقمه حرام و قيامت
« وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَ كَفى بِنا حاسِبِينَ »
« 1 »
شايد برخى تصور كنند كه برنامهء قيامت و حضور انسانها در آن رستخيز عظيم ، چون وقايع تلخ دنيوى است . محاسبهاى است كه به آسانى مىگذرد و خاتمه مىيابد . امّا واقعيت بر گرفته از كتاب و سنّت و عقل اين است كه حشر انسانها و شيوهء آن بسيار سخت و دهشتانگيز است . قطع ارتباط با گذشته ، تجّسم عملها ، و . . . بر هول و وحشت انسان مىافزايد و اضطرابى مضاعف مىآفريند .
روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به خانهء حضرت زهرا عليها السلام رفتند ، وى خانه را با حصير و پوست گوسفند فرش نموده بود و پيراهنى از پشم شتر خشن به تن داشت و مشغول كار منزل بود . حضرت زهرا عليها السلام از سختى امور به پدر شكوه نمود و پيامبر صلى الله عليه و آله در پاسخش فرمود :
« لا تَعْتَمِدى عَلى انَّكِ بِنْتُ رَسُولُ اللَّهِ وَزَوْجَةُ عَلِىٍّ ، وَامُّ الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ ، فَوَالَّذى نَفْسُ
هامش
( 1 ) - ( انبياء - 47 ) ما ترازوى عدل را در قيامت برپا مىكنيم ، و به هيچ كسى كمترين ستمى نمىشود ، و هر كارى ولو به اندازهء دانهاى خردل ، آن را حاضر مىكنيم و كافى است كه ما حسابكننده باشيم .