قال الصادق عليه السلام :
« لايُخاصِمُ الّا شاكٌّ فى دينِهِ اوْ مَنْ لاوَرَعَ لَهُ » « 1 »
عواقب خصومت نيز نفاق و دودلى ، افزايش كدورتها ، فاصله گرفتن دلها ، و محو شدن اعمال صالح است
قال الباقر عليه السلام :
« الْخُصُومَةُ يَمْحَقُ الدّينَ وَتَحْبِطُ الْعَمَلَ وَتُورِثُ الشَّكَّ » « 2 »
و در جاى ديگر فرموده است :
« . . وَعَسى انْ يَتَكَلَّمُ الرَّجُلُ بِشَىءٍ لايُغْفَرَ لَهُ . . . » « 3 »
بلى چهبسا هنگام نزاع ، ناخود آگاه بر زبان آدمى جملهاى جارى شود كه در قيامت بخشش او را به تاخير اندازد و يا حتّى قابل عفو نباشد . و لذا انسان با ورع هيچگاه به كمك « نزاع » بر دشمنان خود غلبه نمىيابد .
قال العسكرى عليه السلام :
« مَنْ كانَ الْوَرْعُ سَجِيَّتَهُ ، وَالافْضالُ حِلْيَتَهُ ، انْتَصَرَ مِنْ اعْدائِهِ بِحُسْنِ الثَّناءِ عَلَيْهِ » « 4 »
ضعيف ترين دشمنان
هر چند هيچگاه نبايد دشمن را ضعيف شمرد و از كينه و مكر او نبايد غافل بود .
قال على عليه السلام :
« لاتَّسْتَصْغِرَنَّ عَدُوّاً وَانْ ضَعُفَ » « 5 »
، چرا كه او همواره در فكر اعمال
هامش
( 1 ) - مخاصمه نمىكند و اهل خصومت نيست مگر آنكه به دينش شك داشته باشد يا تقوا را از دست داده باشد . ( بحارالانوار - جلد 2 - صفحه 140 ) .
( 2 ) - خصومت ، دين آدمى را نابود مىكند ، عمل او را حبط مى نمايد و ترديد و ابهام مىآفريند . ( التوحيد - صفحه 458 ) .
( 3 ) - چه بسا آدمى چيزى بگويد و همان باعث عدم بخشش او شود . ( بحارالانوار - جلد 2 - صفحه 127 ) .
( 4 ) - كسى كه ورع و تقوا سجّيهء اخلاقى او و فضائل زيور او گشته است با نيك گوئى بر دشمنش ظفر مىيابد . ( بحارالانوار - جلد 78 - صفحه 379 ) .
( 5 ) - دشمن را كوچك مشمار ، گرچه خوار و زبون باشد . ( غرر الحكم ) .